خوشدل خود شيخ مصلح الدين « سعدى » كه مىگويد : سعدى اگر عاشقى كنى و جوانى * عشق محمد بس است و آل محمّد حسنت جميع خصاله * صلّوا عليه و آله حافظ نيز با الهام از همين طرز فكر ، ارادتى خاص به اهلبيت پيامبر داشته است : حافظ اگر قدم زنى ، در ره خاندان به صدق * بدرقه رهت شود ، همت شحنه نجف حافظ و مهدى صاحب زمان . در اشعار هيچ يك از شاعران بزرگ پارسىگو غير از حافظ نمىبينيم كه تا اين حد ابياتى مناسب با اعتقاد شيعيان دربارهء امام زمان عليه السلام آمده باشد . البته حافظ غزل گفته نه قصيده دربارهء مهدى صاحب زمان ، ولى سخن در اين‌جاست كه تقريبا كمتر غزلى است كه بيتى يا ابياتى از آن مناسب با وصف حال امام غائب از انظار نباشد ! اين معنى را نويسنده از ديرباز دريافته بوده ، و هر بار كه به ديوان خواجه حافظ سر مىزد آنچه در اين خصوص به نظرش مىرسيد يادداشت مىكرد ، يا در سخنرانىهاى خود مىخواند . در مقدمه « مهدى موعود » كتاب نخست خود پيرامون آن حضرت ، يك صفحه مشتمل بر سه غزل حافظ متناسب با پيشواى غائب آورديم . حتى شخصا يك غزل او را به مطلع زير : نفس باد صبا مشك فشان خواهد شد * عالم پير دگرباره جوان خواهد شد انتخاب كرده و به دوست روحانى و هنرمند باذوق آقاى مصباح‌زاده منجم پيشنهاد كردم تا براى امام زمان تضمين كند و كرد و با خط زيباى خود نوشت و در آغاز آن كتاب چاپ شد . شما خوانندگان از هر صنف و جنس هستيد ، به اين ابيات مختصر نگاه كنيد و ببينيد چقدر مناسب با امام زمان غائب و انتظار دوستانش ، و ياران فداكارش ، و ايام دولتش ، و چهره جهان در زمان بعد از ظهورش مىباشد ! راستى كه گوئى روح القدس اين ابيات را به زبان حافظ جارى ساخته و به قول فيلسوف بزرگ و همشهرى ما « جلال الدين دوانى » حافظ لسان الغيب بوده است . او در غزل‌هاى شورانگيز خود از جمله مىسرايد :