و قد انقدح . . . مصنّف در پايان اين امر مىگويد : از مطالب قبل معلوم شد كه حقّ در مطلب ، همان چيزى است كه از تقرير اصل بيان شد ، يعنى در موارد مشكوكه نسبت به حجّيت اماره غير علمى ، اصالت عدم حجّيت جارى مىشود . إذا عرفت ذلك . . . تا اينجا معلوم شد كه اصل ، عدم تعبّد به ظنّ ( امارهء غير علمى ) است ، يعنى اگر در حجّيت اماره‌اى شكّ شد ، اصالت عدم حجّيت نسبت به آن جارى مىشود ( شكّ در حجّيت ، مساوق با قطع به عدم حجّيت است ) امّا تعدادى از امارات و ظنون ، وجود دارند كه موضوعا و تخصّصا از اين اصل ، خارج شده‌اند و لذا مىتوان به آنها تعبّد كرد و برطبق آنها عمل نمود . مصنّف با عبارت فوق ، وارد بحث در امارات و ظنونى مىشود كه از اصل عدم تعبّد به ظنّ ، خارج هستند و يا گفته شده كه خارج مىباشند ، و آن را در ضمن فصولى بيان مىكند كه در عبارات ذيل به آن اشاره دارد .