* حد وسط در استدلال فوق چيست و چه نتيجه‌اى از آن مىگيريد ؟ ج : فتواى مفتى : كه حرمت تناول گوشت خرگوش را اثبات مىكند . در نتيجه : اطلاق حجت بر فتوى اطلاق حقيقى است . مثال دوم : اگر مكلف بينه و دليل ظنى بر حرمت امرى پيدا نمود قياسى به شكل زير سروسامان مىدهد . كه هذا الفعل ممّا قامت البيّنة على كونه محرما صغرى و كلّ فعل يكون كذلك فهو حرام كبرى فهذا حرام فيجب الاجتناب عنه نتيجه * حد وسط در استدلال فوق كدام عبارت است ؟ ج : بينه : زيرا واسطه است براى اثبات حكم تحريم نسبت به متعلّقش كه فعل كذايى باشد پس اطلاق حجت بر اين بينه و دليل ظنى درست است . * مراد از عبارت ( و هذا بخلاف القطع لانه ) چه مىباشد ؟ ج : در مثال‌هاى شيخ اماره ظنيه ( از قبيل بينه در موضوعات و فتواى مفتى ) براى اثبات حرمت يا نجاست موضوعاتشان ، حد وسط واقع شدند يعنى اين امارات واسطهء در اثبات اكبر براى اصغر واقع شدند . و حال آنكه ، حجت به اين معنا بر قطع اطلاق نمىشود ، بلكه در باب قطع خود واقع را آورده و حكم را روى آن سوار مىكنيم . * چرا مطلب فوق را ادعا مىكنيد ؟ ج : زيرا هنگامى كه به وجوب موضوعى قطع حاصل مىكنيم نبايد بگوييم هذا معلوم الوجوب كلّ معلوم الوجوب يجب مقدّمته فهذا يجب مقدّمته يا اينكه هذا معلوم الوجوب و كلّ معلوم الوجوب يحرم ضدّه فهذا يحرم ضدّه بلكه بايد بگوييم كه : 1 - هذا واجب و كلّ واجب يجب مقدّمته ( مبنى بر اينكه مقدمه واجب واجب مىباشد ) فهذا يجب مقدمته 2 - هذا واجب و كلّ واجب يحرم ضدّه ( مبنى بر اينكه امر به شىء مقتضى نهى از ضدّش مىباشد ) فهذا يحرم ضدّه