طى و نشر ، لف و نشر نيز ناميده مىشود . طى و نشر مشوش در فارسى مانند : در كار گلاب و گل حكم ازلى اين بود * كاين شاهد بازارى وان پرده‌نشين باشد يا : گر دهدت روزگار دست و زبان زينهار * هرچه بدانى مگوى هرچه توانى مكن 16 - الجمع : الجمع هو أن يجمع المتكلّم بين متعدّد تحت حكم واحد و ذلك : الف - إمّا فى اثنين نحو قوله تعالى : 16 - جمع : جمع اين است كه گوينده چند چيز را تحت يك حكم جمع كند ، و آن الف - يا گرد آوردن دو چيز است ؛ مانند سخن خداى برين : « الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا » « 1 » مال و پسران زيور زندگى دنيايند . و مانند سخن خداى متعال : « وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ » « 2 » و بدانيد كه اموال و فرزندان شما [ وسيله ] آزمايش [ شما ] هستند . و در فارسى مانند اين شعر حافظ : آسايش دو گيتى تفسير اين دو حرف است * با دوستان مروت با دشمنان مدارا و مانند : زن و اژدها هردو در خاك به * جهان پاك از اين هردو ناپاك به ب - و إمّا فى أكثر نحو قوله تعالى : ب - و يا بيشتر از دو چيز تحت يك حكم گرد مىآيد ؛ مانند سخن خداى و الا : « إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ » « 3 » شراب و قمار و بت‌ها و تيرهاى قرعه پليدند [ و ] از عمل شيطانند ، پس از آنها دورى گزينيد .

--> ( 1 ) - كهف ، 46 ( 2 ) - انفال ، 28 ( 3 ) - مائده ، 90