بنام خدا مقدّمه سعدىنامه يا كتاب بوستان ، از امهات كتب فارسى است كه از زمان نظم آن تاكنون ، شمع محافل ادب بوده است و فضلا و ادباى هر ملت ، پروانه وار گردش برآمده‌اند و از سوختن در آتش وجد و ذوقش لذتى سرشار برده‌اند . هركه در مكتب انسان‌پرورى خواسته است درسى بخواند ، كتابهاى بوستان و گلستان يا ساير آثار استاد شيراز را دفتر راهنماى خود ساخته و هرگاه كسى خواهان آن بوده است كه در باب انسان‌شناسى و بشردوستى نظرى اظهار دارد ، باز كتب شيخ را ورق زده است . . . از اين‌رو ، بر هريك از ابيات بوستان ، شرحها و تعليق‌ها نوشته‌اند و براى آنكه بدانند ادبيات چگونه و با چه عباراتى از طبع سخن‌آفرين شيخ اجل تراويده است ، به نسخه‌هاى گوناگون كتاب مراجعه كرده‌اند و بحثها و انتقادها سرداده‌اند . نگارنده نيز كه در محيط فروزان مشعل وجود شيخ اجل ، همچون پروانهء سرگشته‌يى به هر سوى ميگشت و از پرسوختگى خود احساس نشاط و درك انبساط ميكرد ، پس از نگاشتن « شرح گلستان » بر آن شد كه در « بوستان - ادب » هم تفرجى كند و در منظر مصفاى گل و ريحان آن ، از بادهء معرفت و عرفان سرخوش دارد و اگر دست دهد و دامن از دست نرود ، از آن بوستان هديه‌يى نزد دوستان آورد .