شعرى چند درباره پاكى مجنون سپه‌دار بلا ، مجنون غمناك * كه بودش دامن از لوث هوس پاك چو با ليلى به خلوت‌گاه بنشست * شنيدم پرده‌اى بر چشم بر بست به نازش گفت ليلى كى يگانه * ز عشقم گشته در عالم فسانه چرا از ديدنم فارغ نشستى ؟ * ز ديدار نكويم ديده بستى تو را صد چشم ديگر بايد امروز * كه تا ببينى بدان روى دل‌افروز جوابش داد مجنون از سر درد * كه دارى نيكويى از نيكوان فرد سراپا خويش را ديدم من اكنون * ز ليلى بود پر ، خالى ز مجنون به چشم خود تو خود را كن تماشا * كه مجنون در ميانه نيست پيدا « 1 » غزل حافظ نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد * اى بسا خرقه كه مستوجب آتش باش . . . خوش بود گر مَحَك تجربه آيد به ميان * تا سيه روى شود هر كه در او غش باشد . . . ناز پرورده تنعّم نبرد راه به دوست * عاشقى شيوه رندان باكش باشد غم دنياى دنى چند خورى باده بخور * حيف باشد دل دانا كه مشوّش باشد « 2 » در فضيلت متأهل بر عذب در جلد اول تفسير « روح البيان » بقره آيه 33 ص 73 : « وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ » چنين مىفرمايد : قيل فضل المتأهل على العزب كفضل المجاهد على القاعد و ركعة من المتأهّل أفضل من سبعين ركعة من عزب هذا كلّه لكون التزوج سببا لبقاء النسل و حفظا من الزنا و الترغيب فى النكاح يجرى الى ما يجاوز المائة الاولى من الالف الثانى ، كما قال صلّى اللّه عليه و آله : إذا أتى على أمتى مأة و ثمانون سنة بعد الالف ، فقد حلّت العزوبة و العزلة و الترهب على رؤس الجبال و ذلك لان الخلق فى المأتين أهل الحرب و القتل فتربية الجرو « 3 » جينئذ خير من تربية ولد ،

--> ( 1 ) . انيس الادباء ص 118 . ( 2 ) . ديوان حافظ شيرازى ص 108 ، غزل 161 . ( 3 ) . الجرو و لدا الكلب و السباع .