مقدّمهء مؤلّف و بعد ؛ چون حقير سر تا پا گناه و تقصير حسين بن اسحاق الرضوى الفاطمى ، در طول عمر براى قلّت قوهء حافظه آنچه از اخبار و احاديث آل عصمت عليهم السّلام و اشعار در مصيبت و مواعظ ، و پند و تواريخ مشتمله بر عبرت گرفتن از اين سراى بىاعتبار دنيا ، و معالجات و ادويه براى امراض باطنى و ظاهرى ، از كتب و دفاتر علما - رضوان اللّه عليهم اجمعين - به نظرم رسيده متدرّجا به‌طور تفرقه و بىترتيب در دفتر خود ضبط نموده تا موقع حاجت و فراموشى نظر به آنها نموده يادآور شود . آن متفرّقات اكنون به‌صورت كتابى درآمده ، دوستان تقاضا نمودند متفرّقات را جمع‌آورى نموده بلكه به طبع رسانده شود . لذا به‌همان صورت متفرّقه و بىترتيب چون شايد اجلب براى نفوس و طباع عامه بوده باشد با ضعف چشم و قوا مستعينا باللّه و متوكّلا على اللّه شروع نموده ، و ناميدم آن را به « جامع الدّرر فى بعض آثار الأئمّة الاثنى عشر » و استدعاى حقير از ناظرين آن است كه غمض عين از عيوب آن بفرمايند چون از شخص ناقص جز عمل ناقص برنيايد . گذشته از حال ضعف و ناتوانى و علّت باصره و بينائى و عدم ميل ابتدائى ، چون