هم باشد . و بايد اعتقاد كرد كه پيغمبر ما محمّد صلى الله عليه و آله بر حق است . دليل بر اين مطلب دعوى نبوّت ممكنه فرمودن آن بزرگوار و آوردن معجزات باهره بسيار بر طبق دعوى خود است ، و هر دو به تواتر قطعيّه - يعنى خبر دادن جماعت بسيار كه از قول آنها علم و يقين پيدا مىشود - ثابت شده . امّا ادّعاى نبوّت آن حضرت ؛ پس تمام فرق و ارباب ملل قايلند كه پيغمبر ما ادّعاى نبوّت نمود . و امّا معجزه ؛ پس زياده از آن است كه احصا شود ، بلكه جميع اقوال و افعال آن حضرت كه در كتب تواريخ و سير مذكور است معجزه بوده ، و هر كه چنين باشد بايد تصديقش نماييم زيرا كه اگر - العياذ باللَّه - دروغ مىگفت بر خدا واجب بود نگذارد كه اين معجزه از دست او صادر شود تا مردم گمراه نشوند . و اعظم معجزات آن حضرت قرآن است كه متواترترين معجزات آن حضرت است كه تا روز قيامت باقى است و در فصاحت و بلاغت به مرتبه‌اى است كه تمام فصحاى عرب نتوانستند مثل يك سوره از آن بياورند ، با آن بغض و عداوت و حرصى كه در تكذيب آن حضرت داشتند و ارتكاب جنگ‌هاى عظيم و كشته شدن و اسيرى مىنمودند . و اين مطلب هم پر واضح است كه اگر آورده بودند براى ما نقل مىشد و دست به دست به ما مىرسيد به جهت توفّر دواعى بر نقل امثال اين‌گونه چيزها ، به حدّى كه خرافات مسيلمه كذّاب را نقل نموده‌اند . پس معلوم [ شد ] كه از جنس فعل بشر نيست و فعل خالق بشر است ، و اگر - العياذ باللَّه - آن حضرت پيغمبر نبود حق تعالى چنين امرى را - كه موجب اغراى مردم است - بر دست او ظاهر نمىنمود ، و الّا قبح لازم مىآيد بر حق تعالى و آن محال است . و از جمله معجزات متواتره آن حضرت شقّ القمر است كه ماه به‌اشاره آن حضرت به دو پاره شد ، و غير اين معجزه از انواع معجزات ديگر كه در حال ولادت آن