يكى كبيره كه ارتكاب آن بدون توبه آدمى را از عدالت بيرون و مستحقّ عقوبت الهى مىكند . و ديگرى صغيره است كه بدون اصرار بر آن از عدالت بيرون نمىرود ، و اگر اجتناب از كبائر بكند ارتكاب آنها مقرون به عفو است ، و حق تعالى به فضل خود آنها را مىبخشد ، و مشهور آن است كه اصرار بر صغيره ، كبيره است . « 1 » معنى اصرار و در معنى « اصرار » خلاف است ؛ از شيخ شهيد رحمه الله نقل است كه فرمود : اصرار يا فعلى است ، يا حكمى : فعلى مداومت است به يك نوع از صغاير بىتوبه ، يا بسيار كردن جنس صغاير را بىتوبه . و حكمى آن است كه عزم داشته باشد بر فعل صغيره بعد از فارغ شدن از آن ؛ و اما كسى كه صغيره بكند و در خاطرش نگذرد نه توبه و نه عزم بر فعل آن ، ظاهرش آن است كه مُصرّ نيست ، « 2 » و شايد اعمال صالحه از وضو و نماز و روزه ، كفّارهء آن باشد

--> ( 1 ) ( . در روايتى نيز از على عليه السلام نقل شده كه فرمود : ايّاك والاصرار فأنَّهُ من اكبر الكبائر واعظم الجرائم : « از اصرار بر گناه دورى گزين ؛ چون اصرار بر گناه از بزرگ‌ترين جرائم است » . و در ) الكافى ( باب « الاصرار على الذنب » و ) غرر الحكم ( ، ج 1 ، ص 151 و ديگر كتب آمده كه : « لاصغيرة مع الاصرار ولاكبيرة مع الاستغفار » . نيز نك : ) وسائل ( ، ج 4 ، باب 48 از ابواب جهاد نفس ، ح 3 و باب 47 ح 11 ، و باب 42 ، ح 8 . ) ( 2 ) ( . ) القواعد والفوائد ( ، 226 . )