اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده كه رسول خدا هر صبحگاهى مىآمد ما را ، و مىفرمود : الصَّلوة رَحَمِكُمُ اللّه « إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » « 1 » و اين آيه دليل بر عصمت اصحاب كساء عليهم السلام است . سوم : نزول « هَلْ أَتى » « 2 » است در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام و فاطمه و حسنين عليهم السلام ؛ وَلَقَدْ اجادَ اْلُازْرى فى قَوْلِه : هَلْ اتى « هَلْ أَتى » بِمَدْحِ سِواهُ * لا وَ مَوْلىً بِذِكْرِه حَلّاها « 3 » چهارم : آيه مباهله است ؛ و مراد « انفسنا » على بن ابى طالب است كه تعبير شده از آن حضرت به نفس مقدّس نبوى صلى الله عليه و آله ، و از اين تعبير معلوم شود كه آن حضرت شركت دارد با رسول خدا در جميع كمالات و فضايل ، مگر آنچه به اجماع خارج شده كه نبوت باشد ، و لهذا چون مأمون از حضرت امام رضا عليه السلام پرسيد كه خبر بده مرا به بزرگتر فضيلتى از اميرالمؤمنين عليه السلام كه قرآن بر آن دلالت داشته باشد ، حضرت فرمود كه آن فضيلتى است كه در آيه مباهله است . و شيخ ازرى اشاره به همين فضيلت كرده در شعر خود : وَ هُوَ في آيَةِ التَّباهُلِ نَفْسُ * الْمُصْطَفى لَيْسَ غَيْرُهُ ايّاها « 4 » پنجم : آيه مودّت است ؛ قالَ تَعالى : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » [ « وَ مَنْ

--> ( 1 ) ( . ترجمه : وقت نماز است ، خدا بر شما رحمت آورد ( همانا خداوند اراده فرمود هر نوع پليدى را از شما اهل‌بيت دور سازد و پاكتان بدارد پاك داشتنى ) . ) ( 2 ) ( . سوره ) « هَلْ اتى عَلَى اْلَانْسانِ . . . » ( كه سوره انسان و سورهء دهر نيز ناميده مىشود و سوره 76 از سور قرآنىاست . ) ( 3 ) ( . ترجمه : و ازرى در شعر خود بسيار خوب گفته است : آيا سوره هل اتى در مدح و ستايش كسى غير از او ( على عليه السلام ) نازل شده ؟ نه به آن سرور و خدائى كه آن سوره را به ياد و با ذكر فضائل او ( على عليه السلام ) زينت بخشيده است . ) ( 4 ) . ترجمه : و او در آيه مباهله ( سوره آل عمران ، آيهء 61 ) نفس حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه و آله محسوب شده ، و غير او چنين نيست