پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « انّا معاشر الانبياء امرنا ان نكلّم الناس على قدر عقولهم ؛ ما پيامبران مأمور هستيم كه به اندازه عقل و درك مردم با آنها صحبت كنيم . » « 1 » برخى از علما مىگويند : آن حضرت بيش از ديگران رسا و گويا صحبت مىكرد و در سخنورى از ديگران بهتر بود . همچنان كه ايشان فرموده است : « انا افصح العرب ؛ من فصيح‌ترين و گوياترين زبان را در بين عرب دارم . » بهشتيان با زبان عربى كه زبان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است ، سخن مىگويند . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله خوش‌گفتار و اعلاء سخن بود و در سخنانش جملات نامفهوم و پراكنده نبود ، بلكه همانند شعر ، موزون بود . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كوتاه‌تر از ديگران سخن مىگفت ؛ چون گفتار جبرئيل نيز اين‌گونه بود و در عين كوتاه بودن ، هرچه را كه مىخواست در آن جملات كوتاه بيان مىكرد . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با كلماتى جامع سخن مىگفت ، به گونه‌اى كه حرفى اضافه و يا نقصى در آن نبود و تمام سخنانش با يكديگر پيوستگى خاصى داشتند . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بين سخنانش توقف مىكرد تا شنونده به خوبى بشنود و بفهمد . همچنين ، سخنانش را با صدايى زيبا بيان مىداشت . آن حضرت هميشه در سكوت به سر مىبرد و جز در جاى ضرورى ، صحبت نمىكرد و در هنگام خشم و رضايت ، چيزى جز سخن حق بر زبان او جارى نمىشد . « 2 »

--> ( 1 ) . همان . ( 2 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، ص 145 .