دنيا و فراهم آوردن و نگاه داشتن آن ، اقراركننده با زبان بر اينكه مانعى نيست و عطاكننده‌اى نيست به‌جز خدا ، و بنده نمىرسد مگر بر روزى خود آنچه قسمت شده برايش ، و سعى افزون نمىكند در روزى ؛ و انكار مىكند با كار و قلب خود [ آن را ] ؛ فرموده حقّ تعالى : « مىگويند با دهانشان آنچه در دلشان نيست ؛ و خدا داناست بر آنچه پنهان مىدارند » . خداوند لطف فرموده بر بندگانش ، آنجا كه اذن داده ايشان را بر كسب و حركات در زندگانى ، تا تجاوز ننمايند از حدود خدا و ترك ننمايند واجبات او را و سنّت‌هاى پيغمبرش را در جميع حركات ، و دور نروند از راه توكّل و نايستند در ميدان حرص ؛ امّا وقتى كه فراموش كردند اين را و پيوسته شدند بر ضدّ حدّى كه معيّن شده بر ايشان ، مىشوند از هلاك‌شدگان كه نيست با آنها ثمره مگر ادّعاهاى دروغ . و هر كسب‌كننده كه توكّل ندارد ، پس حاصل نمىكند از كسب خود براى خود ، مگر حرام و شبهه . و نشانهء يقين ، اينكه [ ايثار ] كند آنچه را كه حاصل شده از كسب خود ، و گرسنه بماند و خرج كند در راه دين ، و نگاه ندارد . و مأذون به كسب ، كسى است كه با نفس خود كسب كند و به دل ، توكّل نمايد ؛ و اگر بسيار گردد مالش ، مىباشد در آن مثل شخص امين ، در حالى كه مىداند بودن و فوت آن مال ، برابرند ؛ و اگر نگاه دارد ، براى خداست نگاهداريش و اگر صرف كند ، صرف مىكند در محلّ امر خداى عزّ و جلّ ؛ و منع و بذل [ او ] براى حقّ تعالى باشد . * * *