يعنى : فرمود حضرت صادق ص : مصافحه كردن برادران دين ، ريشهء آن از دوستى خداست براى ايشان ؛ فرمود رسول خدا ص : « مصافحه نمىكنند دو برادر در رضاى خدا ، مگر پراكنده گردد گناهان ايشان تا اينكه برمىگردند به مثل آن روزى كه زائيده ايشان را مادر ايشان » . و بسيار نمىشود دوستى آنها و گرامى داشتن آنها - هريك - براى رفيقش ، مگر باشد براى او زيادتى ثواب . و واجب است بر اعلم آنها بر دين خدا ، كه بخواهد رفيق خود را در اقسام فوايدى كه حقّ داده به او آنها را ، و رهنمائى كند او را بر پايدارى و خشنودى و قناعت ، و مژده بدهد به رحمت خدا و بترساند او را از عذاب او ؛ و بر ديگرى لازم است كه شراكت كند به هدايت يافتن خود ، و نگاه دارد آنچه را كه مىخواند او را به سوى آن و پند مىدهد او را با آن ، و قبول رهنمائى كند به سبب آنچه راه مىنمايد او را به سوى آن ، در حال چنگ زدن به خدا و طلب يارىكننده به او براى توفيق خدا براى آن . گفته شد بر حضرت « عيسى » ع : « چطور صباح كردى » ؟ گفت : « مالك نمىباشم نفع آنچه را كه اميد دارم ، و قادر نيستم بر دفع آنچه از او حذر دارم ، مأمور بر طاعت و نهى شده از گناه ؛ پس نمىبينم فقيرى از خود فقيرتر » . و گفتند بر « اويس قرنى » : « چطور صباح كردى » ؟ گفت : « چطور صبح مىكند مردى كه نمىداند شام خواهد كرد و شب مىكند و نمىداند صبح خواهد كرد » ؟ گفت « ابو ذر » - راضى شود خدا از او - : « صبح كردم در حالتى كه شكر مىكنم پروردگار خود را و شكوه مىكنم از نفسم » . و فرمود حضرت پيغمبر ص : « كسى كه صبح كند در حالى كه همّت او جز خداست ، پس به تحقيق ، صبح كرده در حالتى كه از زيانكاران و از حدّ درگذرندگان است » . * * *