فرمود : بلى ! نيست دين از براى آنها و نيست عتاب بر اين‌ها ؛ فرمود : آيا نشنيدى قول حقّ - عزّ و جلّ - را ؟ : اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ؛ يعنى : خدا معين و دوست كسانى است كه ايمان آورده‌اند به علىّ بن ابى طالب ص و ذرّيّهء طاهرين او كه بيرون مىآورد ايشان را از ظلمات به سوى نور ؛ مىفرمايد : يعنى از ظلمات معاصى به سوى نور توبه و آمرزش ، به سبب دوست داشتن و تمسّك جستن به هر امام عادل منصوب از حقّ تعالى ؛ فرمود خداوند : آن كسانى كه كافر شده‌اند به علىّ ص و ذرّيّهء طاهرين او ، دوستان ايشان ، خلفاء ظلم و جورند كه بيرون مىآورند آنها را از نور به سوى ظلمات . و حضرت فرمود : « حقّ تعالى به اين آيه ، قصد فرمود آنكه كافرين به ائمّهء هدى ص ، بودند بر نور اسلام كه نور توحيد و نبوّت است ؛ و چون تولّى جستند به هر امام جابرى كه نه از جانب حقّ تعالى است ، بيرون آمدند - به سبب تولّى به ائمّهء جور - از نور اسلام به سوى ظلمات كفر ؛ زيرا كه موالى ايشان ، معدن كفر و نفاقند و پيوند و محبّت با ايشان ، باعث خروج از نور اسلام است به سوى ظلمات كفر و نفاق ؛ پس واجب گردانيد حقّ تعالى بر ايشان نار را با موالى ايشان كه اهل كفر و نارند ؛ چنان‌كه فرمود : ايشانند اصحاب نار و مخلّدند در آن ، مدّت ابد ؛ زيرا كه مرد ، با مولى و محبوب خود محشور است » . پس ، از حديث مذكور ، محقّق آمد آنكه : تولّى و اقتدا به حضرات ائمّهء هدى ص باعث تطهير از ذنوب و اخلاق ذميمه است و به ائمّهء ضلال ، باعث خروج از طاعات و اخلاق حسنه و دخول در نار است . تبصره : حديث مذكور ، اوّلا به عربى نقل شده بود ، برحسب امر باطنى حضرت امام محمّد باقر ص كه حديث منتسب به ايشان است به فارسى ترجمه كرده شد : فتبصّر .