در نار معذّبند ؛ و گويا ضجيج « 53 » اهل نار در گوش من است » . و همچنين در هر عصر از اعصار ، حضرات ائمّه ص مىشناسند خواصّ شيعيان ، و اولياى ايشان - كه ديدهء دل را به نور ولايت اين بزرگواران ، اكتحال « 54 » نموده‌اند - اهل سعادت و شقاوت معاصرين خود و سابقين خود را ، به قدر مرتبهء خود . بعد ، حضرت امام - عليه السّلام - بيان مىفرمايد اصل و سبب موجب تواضع را در انسان به آنكه سبب موجب تواضع و تذلّل « 55 » و احتقار « 56 » در نزد حقّ - جلّ و علا - ، علم و معرفت و رؤيت جلال و هيبت و عظمت اوست - جلّ مجده - « 57 » ؛ چه ، هر قدر علم و معرفت عبد بر جلال و عظمت خداوند بيش است ، قدمش در ساحات بيداى تواضع و تذلّل در نزد او پيش است ؛ زيرا كه تا صعوه « 58 » ، قدرت و عظمت شاه‌باز را نسبت به خود نبيند ، بر عجز و ضعف و حقارت خود برنخورد ، و تا رعايا شوكت و جلالت سلطان را ننگرند ، بر بىوجودى خود اطّلاع نيابند . پس علوم كشفيّه و معارف قلبيّهء متعلّقه به صفات جلال و كمال و عظمت الهيّه ، مورث معنوى و سببى است قوى بر علم و معرفت حقارت نفس و مذلّت او كه باعث مىگردد تواضع و انكسار و تذلّل را در طاعات و عبادات پروردگار - ظاهرا و باطنا - ؛ چنان‌كه در تلو بيان درجات تواضع ، اشاره بر آن شد .

--> ( 53 ) - فرياد ، فرياد از روى ترس ( 54 ) - سرمه در چشم كشيدن ( 55 ) - خاكسارى و فروتنى ( 56 ) - خوار شدن ( 57 ) - بزرگ است عظمت او ( 58 ) - مرغى است هم جثّهء گنجشك .