ثانى : آن است كه صادق باشد شخص در احوال و اقوال خود ، و او را تهمت زنند مردم به مكر و خدعه و حيله ، و افعال او را حمل بر صدق ننمايند ، و در اقوال او را كاذب دانند و تعيير و سرزنش كنند او را در افعال و اقوال ؛ و در اين موقع نيز مىبايد حلم بورزد و غيظ و طيش ننمايد نسبت به مكذّبين ، تا آنكه خداوند به لطف عميم ، صدق آن را بر خلق ظاهر سازد كه منظورش در افعال و اقوال ، حقّ صرف بوده نه هوا و تمنّيات نفسانيّه ؛ چنان‌كه در حقّ انبيا و اوصيا و اوليا عليهم السّلام ، امم سابقه و لاحقه ، تكذيب مىنمودند و ايشان را دروغگو و مجنون مىخواندند ، و چنان مىدانستند كه مثل آنها اين بزرگواران هم به هواى نفس مىخواهند حكومت و سلطنت بر خلق نمايند ، و ايشان حلم مىورزيدند و نصيحت مىكردند خلايق را ، تا آنكه حقّ - جلّ و علا - به فرمودهء خود : إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا « 28 » نصرت مىداد رسل و اولياى خود را به آيات حسنات و معجزات باهرات « 29 » كه تصديق مىكردند ، لاعلاج ، به صدق قول و فعل ايشان . ثالث : دعوت نمايد داعى الى اللّه به سوى حقّ تعالى ، پس استخفاف ورزند به دعوت او و اطاعت نكنند او را ، با علم به آنكه او از جانب حقّ تعالى است و به سوى حقّ مىخواند عباد را كه تكميل نمايد ايشان را ، و به هواهاى نفسانيّهء خود مغرور باشند و ترك باطل را نگويند و به سوى حقّ و دعوت حقّ ، ميل ننمايند . در اين موقع نيز بايد داعيان الى اللّه ، حلم ورزند و غيظ و طيش ننمايند و از دعوت به سوى حقّ ، ملول نشوند و دست از كار خود برندارند ، تا فتح و نصرت حقّ تعالى ايشان را نازل شود ؛ چنان‌كه حضرات انبياء و اوصياء ( ع ) در

--> ( 28 ) - همانا كه ما البتّه پيامبران خود را يارى مىكنيم : سورهء 40 آيهء 51 ( 29 ) - باهرات ، جمع باهره ؛ يعنى واضح و روشن