مروىّ است كه فرمود : « بهشت ، پيچيده شده است به مكروهات و صبر ؛ پس كسى كه صبر كند بر مكاره دنيا ، داخل مىشود بهشت را . و جهنّم ، پيچيده شده است به لذّات و شهوات ؛ كسى كه عطا كرد به نفس خود لذّت و شهوت آن را ، داخل مىشود آتش را » . و از حضرت ابى عبد اللّه وارد است كه فرمود : « وقتى كه مؤمن داخل شود قبر خود را ، مىباشد نماز از طرف راست او و زكات از طرف چپ او ، و برّ و نيكوئى سايه مىافكند بر او ، و صبر مىگيرد گوشه‌اى را . پس هرگاه داخل شوند بر او دو ملك سؤال ، مىگويد صبر از براى نماز و زكات و برّ كه : نزديك شويد صاحب خود را ! و اگر عاجز شديد شما از او ، پس من نزديكى مىكنم او را » . و از حضرت ابو الحسن ص وارد است [ كه ] فرمود : « اگر صبر كنى ، رشك برده مىشوى و اگر صبر نكنى ، نافذ مىگرداند خداوند تقادير خود را ، خواه راضى باشى و خواه كاره « 21 » » . و از حضرت امير المؤمنين ص وارد است كه : « صبر ، دو صبر است ؛ صبر در نزد مصيبت ، حسن و جميل است ، و احسن از آن ، صبر در نزد محرّمات است . و ذكر نيز دو ذكر است ؛ ذكر خداوند در نزد مصيبت ، و افضل از آن ، ذكر اوست در نزد محرّمات ؛ پس اين ذكر ، منع مىكند از حرام » « 22 » . و نيز از حضرت رسول ص مروىّ است كه : « مىآيد بر مردم ، زمانى كه نمىرسد در آن زمان كسى به ملك مگر به قتل نفس و تجبّر ، و به غنى مگر

--> - نرسانيد كه خداى تعالى بر او منّت نهاد و زورگوى متكبّرى را كه مالك او بود بندهء او ساخت ، پس آزادش كرد و به خاطر او بر گروهى نيز رحمت آورد ( و مشمول عنايت خود ساخت ) . و صبر ، اين‌چنين خوبيها و گشايشها در پى دارد ؛ پس بردبارى پيشه كنيد و نفوس خويش را در جايگاه صبر و بردبارى جاى دهيد تا پاداش نيك يابيد : « الكافى » 2 : الايمان و الكفر : باب الصّبر : حديث 6 ، « مشكاة الانوار » : 58 ، « وسائل الشّيعة » 3 : حديث 3566 ، « بحار الانوار » 71 : 69 و 96 ، 82 : 139 ، « مستدرك الوسائل » 2 : حديث 2367 - 30 ( 21 ) - كراهت‌دارنده ، ناپسنددارنده ( 22 ) - مقصود از اين ذكر ، ياد كردن و روى دل را متوجّه حضرت حق نمودن است نه ذكر زبانى .