معصيت است ، و باعث غضب الهى است ؛ و ايشان بخيل‌ترين مردم بر نفس خود بوده‌اند ؛ زيرا كه بذل مال بر خلق مىكرده‌اند كه خلق ، صاحب وسعت مىشده و خود ايشان در ظلمت و ضيق ضلالت و زندان غوايت بوده‌اند ؛ چه ، ترك اوامر الهيّه را نمودند و به هوا و هوس خود ، دنياى فانى را بر حقّ تعالى و اهل حقّ و امر و نهى او و دار آخرت باقيه و رضاى او - جلّ و علا - اختيار كردند ؛ پس اگرچه بذل بر ديگران كردند امّا بر نفس خويش بخل ورزيدند به سبب دور كردن خود از رحمت خدا ، و حامل شدند اثقال « 52 » خود را ، از معاصى كبيره و صغيره ، با اثقال مردم ؛ زيرا كه اموالى كه از خلق مىگرفتند بدون حقّ ، حامل مىشدند اثقال صاحبان اموال و اثقال آن كسانى كه مستحقّ خيرات و مبرّات و حقوق الهيّه از خمس و زكات مىبودند و به ايشان نمىرسانيدند بلكه به مخالفين ايشان مىدادند كه قوى گردند بر اذيّت و اضرار ايشان ؛ پس در اخذ و بذل اموال ، بار ديگران را هم بر خود بار كردند ، بر خلاف اهل سخاوت در طاعت الهى كه بار خود و اموال خود را بار كردند بر ديگرانى كه به ايشان جود و كرم مىكردند ، تا آنكه مىكشانند بار اموال ايشان را به سوى آخرت ، و حقّ تعالى به عوض آنها ، اجرهاى عظيم به ايشان كرامت مىفرمايد ؛ پس اهل سخاوت ، خلق را مطيّه و مركب بارهاى خود از براى آخرت قرار مىدهند و خود ، سبكبار از دنيا حركت مىنمايند و به آخرت وارد مىشوند ، و اهل سخاوت باطل ، بار ديگران ، سربار خود مىسازند ، و ايشان را سبكبار ، و بار خود را ثقيل مىگردانند ، و با اثقال خود و ديگران به دار آخرت داخل ، و به عذاب اليم الهى نازل مىشوند ؛ چه فرق‌هاست ميان اين دو طايفه : بينهما بون بعيد .

--> ( 52 ) - سنگينيها و بارها