به وصال و لقاء حقّ تعالى [ است ] ؛ چنان‌كه از حضرت « عيسى » ع منقول است كه : « اجيعوا [ بطونكم و اظمئوا ] اكبادكم و اعرّوا اجسامكم لعلّ قلوبكم ترى اللّه عزّ و جلّ » « 12 » . و نيز از اهل عصمت ص وارد است كه : « انّ اللّه يبغض كلّ اكول نؤوم شروب » « 13 » . و مناط قناعت ، يقين مؤمن است بر ربوبيّت پروردگار و علم به قسمت كردن او ، ارزاق عباد را ؛ چنان‌كه فرموده : نَحْنُ قَسَمْنا . . . « 14 » : الآية . و پس از آنكه يقين و علم به اين دو - كه از لوازم ايمان است - از براى مؤمن حاصل آمد ، دل ، ساده گردد از طلب زيادتى از قسمت و حرص در تحصيل دنيا داشتن ، و به نصيب خود قانع گردد و نفس و بدن را در تعب و مشقّت نيندازد ، و اگر علاوه بر يقين در ربوبيّت حقّ تعالى و قسمت او ، فوائد قناعت را در ترقّيات نفسانيّهء باطنيّه يافت ، طلب نمىكند از حقّ تعالى مگر قدر كفاف را ، و اگر زياده از قدر كفاف خود يابد ، در طريق رضاى حقّ تعالى انفاق نمايد ، تا سالم ماند از ضرر و مفاسد آن ، و فيض انفاق را برحسب مواعيد الهيّه دريابد و برگزيند رضاى حقّ تعالى را در بذل و انفاق ، بر هواى نفس خود ؛ چنان‌كه از حضرت ابو جعفر ص وارد است كه حقّ تعالى فرمود : « به عزّت و عظمت و علوّ و ارتفاع مكان خودم قسم است كه برنمىگزيند عبد مؤمن هواى مرا بر هواى نفسانى خودش در چيزى از امر دنيا ، مگر آنكه مىگردانم او را در نفسش بىنياز ، و همّت او را مىگردانم در امر آخرتش ، و كافى مىگردانم از براى

--> ( 12 ) - درونهاى خود را گرسنه و جگرهاى خود را تشنه و بدنهاى خود را عريان ( كم‌لباس ) نگه داريد ، شايد كه دلهاى شما خداى تعالى را ببيند : « مشكاة الانوار » : 448 ، « كشف المحجوب » : 419 / 13 ، « تهذيب الاسرار » : 167 ( هر سه مأخذ ، قريب المضمون ) ( 13 ) - خداى تعالى هر پرخور پرخواب پرآشام را دشمن دارد : « مجموعهء ورّام » 1 : 108 ( قريب المضمون ) ( 14 ) - به ابتداى همين باب ، صفحات 407 و 408 رجوع شود .