ايشان ورزد و مستحسن داند ، و طلب نمايد و قصد و مدح كند و مطمئن گردد ، و اعجاب نمايد به متاع ولايت و معرفت و تقرّب به ايشان ، تأثير مىنمايد در نفس محبّ ايشان ، اخلاق و صفات حميدهء آن بزرگواران ، تا آنكه به سبب غلبهء محبّت و ولايت آن بزرگواران ، صور اخلاق حسنه در نفس محبّ ايشان ، ملكهء راسخه گردد و مصوّر شود هريك از آنها به صور حسنهء بهيّهء بهشتيه ، و بكشانند او را - آخرالامر - به مستقرّ اصلى ايشان كه دار نعيم و قرب جوار پروردگار است ، و در دارالسّلام الهى ، « مادام‌العمر الابد » « 41 » ، به عيش و نعيم جاودانى ، تعيّش نمايد . پس كسى كه معرفت دنيا و صفات آن را « كما ينبغى » « 42 » حاصل نمود ، زهد از دنيا اختيار خواهد نمود كه : « من عرف الدّنيا تزهّد » « 43 » . و كسى كه معرفت حقّ تعالى و خاصّان از حجج و خلفاء او را عليهم السّلام يا معرفت آخرت كه دار باقى است حاصل نمود ، برمىگزيند محبّت و ولايت و متابعت و طريق ايشان را بر دنيا و ما سوى اللّه تا فايز به فلاح و سعادت ابدى گردد . « اللّهمّ اجعلنا من محبّيك و موالي حبيبك و محبوبيك بجاه محمّد و آله الطّيّبين عليهم السّلام » « 44 » . * * *

--> ( 41 ) - جاويدان ( 42 ) - چنان‌كه بايد و شايد ( 43 ) - آن‌كس كه دنيا را شناخت ، به آن بىرغبت شد و از آن كناره جست : « غرر الحكم » : 139 : حكمة 2440 ( 44 ) - بار خدايا ! ما را از دوستان خود و دوستان دوست خود و دوستان محبوبان خود قرار ده ، به جاه محمّد و دودمان پاك آن حضرت كه بر آنان درود باد .