كه شايسته داند او را . و نعمتى كه حاسد حسد برد در آن ، دو قسم است ؛ يا نعمت قرب و فضل پروردگار و دين و علم است ، يا نعمت جاه و مال دنيا . قسم اوّل ، چون حسد بردن « ابليس » بر « آدم » ع كه حسد برد بر عزّت و جاه و علم « آدم » ، و مورث شد هلاكت او را و ظهور عزّت و اصطفاء « 13 » « آدم » ع را در نزد ملائكه و خلايق ؛ چنان‌كه حضرت امام عليه السّلام اشاره به آن فرمود . و حكايت آن اين است : چون بعد از آنكه حقّ تعالى هلاك كرد طايفهء اجانين را بر روى زمين به سبب كفر و طغيان آنها و آوردن « عزازيل » را به آسمان ، و عبادت كردن او حقّ تعالى را هشتاد هزار سال به وضعى كه ملائكه تعجّب كردند از طاعت او و فريفتهء او شدند ، و ليكن لسان حضرت عزّت پنهانى به او مىفرمود كه : « اى لعين كافر متمرّد و حسود متكبّر ! باش تا به دستيارى قدرت و حكمت بالغهء خودم خلقت كنم خلقى را از خاك ذليل فقير ، و او را برگزينم به ملائكه و اجانين ، و آلت امتحان كنم او را از براى همگى و تو ، تا ظاهر شود - به حكم « تعرف الاشياء باضدادها » « 14 » - كفر و عجب و استكبارى كه در باطن تو پنهان است ، و بشناسى خود را ، و فخر به عبادت ظاهرى خود نكنى ، و بدانى كه من خداوند نقّاد « 15 » بصيرم بر سراير « 16 » و علانيهء « 17 » بندگان ، و قبول نمىكنم به‌جز خالص از طاعات را كه به محض رضاى من ، بندگان به عمل آورند ؛ و اگر خالص باشد طاعت به امر و حكم و رضاى من - اگرچه قليل باشد - ، قبول كنم و اگر مشوب

--> ( 13 ) - برگزيدن ، برگزيدگى ( 14 ) - چيزها به ضدّ آنها شناخته مىشوند : « امثال و حكم » 1 : 548 ( 15 ) - بررسىكننده ، خرده‌بين ( 16 ) - باطن‌ها ( 17 ) - آشكار