مفاسد اعمال است - كه : « حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة » « 26 » - و مورث غضب حقّ تعالى است نسبت به كافر و مشرك و منافق و « سيّئ الخلق » « 27 » و عاصى ؛ و هريك به قدر بعدش از رحمت الهيّه ، داخل در غضب اوست ، و ثمرات غضب الهى كه انتقام از مغضوب عليه و عذاب آخرت است ، از براى آنها - هريك به قدر خود - مهيّاست ، كه : وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ « 28 » ، وَ مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ « 29 » . محبّت به دنيا كه اكتسابى نفس است ، موجب حرص است و حرص ، آبى است كه جارى مىشود در مجارى غضب الهى كه نفوس محبّين دنياست ؛ و سبب آن ، محروم بودن از يقين و از رضا به قسمت حقّ تعالى است ؛ زيرا كه صاحب يقين به حقّ تعالى و قسمت او ، طلب نمىكند چيزى را كه حقّ تعالى از براى او نخواسته و قسمت ننموده ، و مىداند كه آنچه نصيب اوست به او خواهد رسيد ؛ چه ، حقّ - جلّ و علا - تعهّد فرمود رزق و نصيب او را ، كه : وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ يَعْلَمُ مُسْتَقَرَّها وَ مُسْتَوْدَعَها « 30 » ؛ و خلف وعده نخواهد فرمود ، كه : إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ « 31 » . پس حرص به دنيا ، دليل است بر حرمان از يقين . بعد مىفرمايد : يقين ، ارض اسلام و سماء ايمان است ؛ يعنى بناى اين دو بر يقين است ؛ زيرا كه مادام عبد يقين به حقّ تعالى - به واسطهء معجزات و بيّنات يا

--> ( 26 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 153 سطر 1 رجوع شود . ( 27 ) - بدخو ( 28 ) - به منهج اوّل ، صفحات 279 و 340 رجوع شود . ( 29 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 279 رجوع شود . ( 30 ) - . . . هيچ جنبنده در زمين نيست مگر آنكه قرارگاه آن جنبنده ، و محلّ امانت آن را ( كه اصلاب پدران و ارحام مادران است ) مىداند : سورهء 11 دنبالهء آيهء 5 ( 31 ) - . . . همانا كه خدا خلاف وعده نخواهد كرد : سورهء 13 آيهء 31