طالبند غير حقّ تعالى را ؛ زيرا كه منظور ايشان از ادعيهء مذكوره ، دنيا و تمنّيات نفسانيّه و درجات اخرويّه است ، و مغرورند به دعاى خود . طايفهء سابعه ، اهل موعظه و نصيحتند كه به ظاهر ، نصيحت مىكنند خلق را از براى رضاى حقّ تعالى ، و به باطن ، قصد دارند ميل خلق را به خود ، و عزّت و رجوع خلايق را به ايشان . طايفهء ثامنه : كسانىاند كه به ظاهر ، مذمّت مىكنند خود و نفس و هواى خود را ، و حال‌آنكه منظور ايشان مدح خود است ، تا آنكه خلق ايشان را شكسته‌نفس و خوش‌اخلاق دانند . و بسا باشد كه غرور طوايف ثمانيه « 44 » ، در يك شخص ، يك دفعه يا به دفعات ظاهر شود . چنان‌كه حضرت امام ع اسباب غرور را به مخاطب نسبت فرموده ، و پانزده سبب از براى غرور بيان فرموده كه هشت سبب آنها اسباب دنيويّه است چون مال ، و صحّت جسم ، و طول عمر ، و اولاد ، و اصحاب ، و خوشى احوال ، و آرزوها ، و برخورد به مأمول نفسانى و هواى آن ؛ و فريفته شدن به آنها دليل بر قصور ادراك و عقل مغرور است ؛ زيرا كه مال دنيا - از نقد و املاك و ابنيه و مساجد و مدارس و رباطات « 45 » و اوضاع و اثاث البيت - عن قريب ، به سبب حوادث كونيّه تلف مىشوند ، و اگر باقى باشند ، زياده از روزى ، صاحب مال از آنها بهره ندارد و عاقبت ، نصيب ورّاث خواهد بود ، كه : « بشّروا مال البخيل بحادث او وارث » « 46 » ؛ و در حلال آن حساب و در حرام آن عقاب است . پس

--> ( 44 ) - هشتگانه ( 45 ) - كاروانسراها ( 46 ) - مال بخيل را به از بين رفتن ، يا به دست وارث افتادن بشارت دهيد : ( بشّر . . . ) : « شرح نهج البلاغة » 19 : 251