نبىّ » « 9 » ؛ يعنى : « پرهيز كنيد از حكومت ؛ زيرا كه آن ، مخصوص امام عالم به قضاء و علم الهى ، و عدالت‌كننده در ميان مسلمين است ، مثل پيغمبرى يا وصىّ پيغمبرى » . و حضرت امير المؤمنين ص به « شريح قاضى » « 10 » فرمودند : « يا شريح ! قد جلست مجلسا ما جلسه الّا نبىّ ، او وصىّ نبىّ ، او شقىّ » « 11 » ؛ يعنى : « اى شريح ! جالسى در مجلسى كه نمىنشيند در آن مگر پيغمبرى ، يا وصىّ پيغمبرى ، يا شقيّى » . لهذا حضرت امام ص مىفرمايد : حلال نيست فتوى مگر از براى كسى كه طلب فتوى كند از حقّ تعالى به صفاى سرّ خود ، و اخلاص در عمل و ظاهر خود ، و دليل و برهان پروردگار ؛ يعنى سرّ و باطن مفتى در دين ، بايد چنان صافى باشد كه تواند طلب علم و فتوى نمايد از حقّ تعالى به كشف و علم لدنّى ، در جميع احوال و اعمال و احكام آن ؛ به ظاهر ، خالص باشد از آنچه رضاى حقّ جلّ و علا در آن نباشد ؛ و چنين كس نيست مگر كسى كه سفير و رسول است از حقّ تعالى بر خلق ، يا آنكه وصىّ او و خليفهء الهى است ؛ زيرا كه كسى كه فتوى دهد ، حكم كرده است ؛ و حكم ، صحيح نيست مگر به اذن و برهان حقّ تعالى كه علم لدنّى و كشف است .

--> ( 9 ) - « الكافى » 7 : كتاب القضاء و الاحكام : باب أنّ الحكومة انّما هى للامام ( ع ) : حديث 1 ، « من لا يحضره الفقيه » 3 : 5 ، « التّهذيب » 6 : 217 ، « وسائل الشّيعة » 27 : حديث 33092 ( 10 ) - شريح قاضى : شريح بن حارث بن قيس كندى ، مكنّى به « ابو اميّه » يا « ابو عبد الرّحمن » ، شاعر و قاضى معروف . در زمان « عمر خطّاب » به سمت قضاوت در « كوفه » منصوب شد ، و تا دورهء زمامدارى « عثمان » ، و در عهد خلافت حضرت امير مؤمنان ع ، و بعد تا روزگار « معاوية بن ابى سفيان » همچنان به شغل قضاوت اشتغال داشت . عمر او را 120 سال نوشته‌اند ؛ گويند دورهء قضاوت او 75 سال بوده ، و تنها در روزگار « حجّاج بن يوسف » از شغل قضاوت كناره‌گيرى نموده است . صاحب تذكرهء « صفة الصّفوة » وفات او را به سال 87 هجرى نوشته است : نقل به تلخيص از « لغت‌نامهء دهخدا » : حرف ش : 349 ( 11 ) - « الكافى » 7 : كتاب قضاء و الاحكام : باب أنّ الحكومة انّما هى للامام ( ع ) : حديث 2 ، « التّهذيب » 6 : 217 ، « وسائل الشّيعة » 27 : حديث 33091 ، « فقه القرآن » 2 : 8