ساحت « * » فكر افتاده ، هر رشته فكرى كه در دست داشته ، در خلال اين اوقات اعمال نمايد ، اگر ديد به سهولت فكر جارى است ، پى فكر برود ، عوض اوراد و تعقيبات ، و اگر ديد فكر جامد است ، آن را ول كرده ، پى ذكر برود ، و ملاحظه نمايد هر عملى را كه بيشتر در وى تأثير دارد ، آن را بر همهء اوراد مقدم دارد ، چه قرائت قرآن ، چه مناجات ، چه دعاء ، چه ذكر ، چه نماز ، چه سجده . بارى بعد از آن ترتيبات امور خانه را دستور داده ، به مقدار ضرورت با اهل خانه محشور شده به بازار برود و هر كس را كه ديد غير از سلام چيزى مگويد ، مشغول ذكر خودش باشد ، تا وارد بازار شود ، ذكر مخصوصى در ورود بازار وارد شده ، آن را بخواند ، بساط خود را پهن نمايد ، متذكرا به كار خود مشغول باشد ، ذكر كردن در بازار ثواب خيلى دارد ، شخص ذاكر در بازار به منزلهء چراغى است در خانهء ظلمانى . خود را بى خود در امور دنيويهء مردم داخل نكند ، مردم را دور خود جمع نكند ، حتى موعظه هم نكند . بلى اگر منكرى ديد از كسى ، به طريق خوش اگر بتواند آن را رفع نمايد ، و اما اگر ديد تأثير نخواهد كرد ، يا گفتى بدتر مىكنند ، نبايد دست بزند ، كار نداشته باشد ، و

--> ( * ) ساحت : پيشگاه ، آستان .