الخامس اينكه بايد شكسته و حزين « * » و ساكت و سر پائين باشد و آثار خوف و خشيت و خضوع و خشوع در وى نمايان باشد ، كه هركه او را ببيند متذكر به الوهيت « * » گردد ، سيماى او دلالت بر علم او بكند ، شاهد بر مدعا روايت حضرت امير سلام اللّه عليه است ، دربارهء علم كه فرموده : انّ العلم ذو فضائل كثيرة 82 تا آخر حديث كه طولانى است ، فعليك بالتّأمّل فيها لينفعك انشاء اللّه تعالى . 83 و همچنين اخبار ديگر بسيار هست . السادس اينكه بايد اهتمام او به علم باطن و مراقبهء قلب و شناختن طريق سلوك اخروى پيش از همهء كار باشد ، زيرا كه علوم دو قسمند : يك قسم از آن كتابى است و در كتب عنوان شده و قسم ديگر آن نوشتنى نيست و هركس هم در آن چيزى نوشته و ليكن اصل آن را به دست نداده ، اگر حقيقتا معرفتى داشته از قبيل تشريف بوده فى الجمله اشاره كرده و الّا على ما هو عليه « * » آن نحو مطالب بيان لفظى ندارد و پر واضح است كه فيوضات غيبيه از قسم آخر خواهد بود و معارف حقه از آن منكشف « * » خواهد شد و اصل انسانيت از آن حاصل و شخص انسان از اين نحو از علم كامل خواهد شد ، اللّهمّ

--> ( * ) حزين : غمگين . ( * ) الوهيت : مقام و منزلت خداوندى . ( * ) على ما هو عليه : بطور واقعى . ( * ) منكشف : روشن ، آشكار .