پردهء ايمان خود را دريده بسبب ضعف ايمان بحقّ تعالى . و قول حضرت رسول ( ص ) كه : از جملهء اجلال حقّ تعالى تعظيم قرابات اسلام است ؛ زيرا كه كسان و متعلّقان محبوب را عظيم شمردن ، تعظيم محبوب است . بعد مىفرمايد : تكفير ننمائيد مسلمى را بسبب صدور گناهى از او ؛ زيرا كه كفّارهء گناه توبه است ، و پس از توبه مثل كسى است كه او را گناه نباشد مگر منافقين امّت كه معصيت ايشان انكار قلبى باطنى بر وصايت و خلافت حضرت امير المؤمنين و ذرّيّهء طاهرين ( ص ) اوست ، بلكه انكار حقّ تعالى و رسول اوست كه در حقيقت كفر است ، و در كتاب اللّه ، توبيخ و تعذيب ايشان وارد است كه : إِنَّ الْمُنافِقِينَ . . . : الآية ، و در باب منافق ، تفصيل احوال ايشان ان‌شاءالله خواهد آمد . بعد مىفرمايد : مشغول باش بشأن و رتبهء خود كه از تو خواسته‌اند و تكليف كرده‌اند ؛ يعنى تو را به طاعت و معصيت و ملامت خلق - زياده از آنكه مكلّفى - كار نباشد ؛ زيرا كه صرف كردن اوقات در غير مأمور به ، اتلاف عمر است و باعث خسران دنيا و آخرت است . و در كتاب « كافى » مأثور است كه : لو علم النّاس كيف خلق اللّه الخلق لم يلم احد احدا ؛ زيراكه ملامت خلق ، دليل بر جهل به معرفت خلقت ، و باعث كبر و عجب و ذمايم اخلاق است ، و وارد است كه هر ملامت‌كننده - آخرالامر - گرفتار خواهد شد . بلكه هرگاه معصيتى و عيبى از خلايق و مسلمين بيند استعاذه نمايد بحقّ تعالى از شرّ نفس و شيطان - كه : نعوذ باللّه من شرور انفسنا و سيّئات اعمالنا - و ترحّم كند در حقّ ايشان ، و دعا نمايد ايشان را ، و بسبب كراهت از آن معصيت و عيب ، توفيق حفظ و عصمت از حقّ تعالى از براى خود و مسلمين خواهد . « اللهمّ وفّقنا للطّاعات