تعالى است ؛ يعنى ايشان را واسطهء فيض حقّ تعالى نسبت به خود داند و تلافى آن را به دستور العمل خداوند ، نيكى به ايشان نمايد . و حرمت والدين زياده از تمام طاعات ، موجب رضاى حقّ تعالى است ؛ زيرا كه در ساير طاعات ، شكر و رضاى فيّاض حقيقى است ، و در اين طاعت ، رضاى فيّاض حقيقى و رضاى وسايط فيض و شكر هر دو است . و حضرت امام مىفرمايد : حقّ والدين ، مشتقّ از حقّ حقّ تعالى است و ليكن احسان و حرمت ايشان در حالت اسلام و كفرشان لازم است امّا اطاعت ايشان در خلاف دين - از كفر و شرك و معصيت و طلب دنيا - بر ولد ، حرام است و معصيت الهى است ، امّا معاشرت با ايشان به محاورت « 6 » و رفق « 7 » و تحمّل اذيّت و تنگ نگرفتن بر ايشان از مأكول و ملبوس ، و بلند نكردن صوت بر ايشان لازم است . و از جمله وسايط معنوى روحانى در دين ، ابوين « 8 » روحانىاند كه حضرت رسول و اوصياى ايشانند ؛ كما قال رسول اللّه : « يا علىّ انا و انت ابوا هذه الامّة ، و لحقّنا عليهم افضل من حقّ ابوى ولادتهم ، فانّا ننقذهم - ان اطاعونا - من النّار الى دار القرار ، و نلحقهم - من العبوديّة - بخيار الاخيار » « 9 » . و حقوق ابوين روحانى ، اعظم از حقوق ابوين جسمانى است ؛ چنان‌كه حضرت امير المؤمنين مىفرمايد : من علّمنى حرفا فقد صيّرنى عبدا ، و : انا عبد من عبيد

--> ( 6 ) - سخن گفتن ( 7 ) - نرمى و ملايمت ( 8 ) - پدر و مادر ( 9 ) - يا على ! من و تو دو پدر اين امّتيم و حقّ ما بر ايشان از حقّ والدين ايشان برتر است ؛ زيرا كه اگر ما را اطاعت كنند ، ايشان را از دوزخ نجات مىدهيم و بسوى بهشت مىفرستيم و از راه عبوديّت به‌آنچه برگزيدگان را برگزيده‌اند ملحق مىسازيم .