كه در مقابل حقّ تعالى و انبياء و رسل و اوصياء ، ادّعاى كذب و مخالفت نمودند حبّ دنياى دنيّهء فانيه است كه در جميع مفاسد ظاهرى و باطنى مىاندازد انسان را ، و مهلك است صاحب خود را . و اگر ميل و شوق به دنيا نباشد بلكه مايل باشد به قرب حقّ تعالى در قيامت در درجات اخرويّه ، عمل مىنمايد به وزارت عقل به ذكر و طاعات پروردگار و طلب رضا و معرفت او ، تهذيب و پاك مىنمايد نفس را از اخلاق ذميمه و محلّى « 2 » مىسازد او را به اخلاق حسنه ، و حاصل مىكند ملكات حسنهء قلبيّه را چون تذكّر به موت و قناعت و تواضع و خشوع و خضوع و نفرت از خلايق و تعريف و توصيف ايشان او را ، و انزجار از متابعت شهوات و هواهاى نفسانيّه و تحصيل اموال زياده از ضرورت ، بلكه به قدر ضرورت را نيز كره دارد . و هرگاه حاصل آمد در قلب ، مرض حبّ دنيا كه مبرم و مزمن است واجب است اصلاح كردن قلب و باطن را تا به صلاح آيد نيز ظاهر عبد ؛ چنان‌كه مىفرمايد : كسى كه اصلاح كند باطن و سريرهء خود را اصلاح مىفرمايد حقّ تعالى علانيهء او را ، و كسى كه در باطن ، خوف داشته باشد از حقّ تعالى پردهء او را در ظاهر نخواهد دريد . و دستور حضرت امام ( ص ) در اصلاح باطن و ظاهر ، و علاج مرض قلب ، فرار كردن از خلق است و ترك دنيا و طلاق دادن راحات بدنيّه ، و منقطع شدن از عادت‌هاى طبيعيّه چون اكل و شرب و نوم و مصاحب و رفيق و معاشرت و تكلّم بسيار و شهوات فروج و لعب و لهو دنيا ، و مرتكب شدن به دوام ذكر الهى و مباشرت طاعات ، و تحمّل جفا و جور از خلق و ملامت امثال و اقران و شماتت اعداء از اهل و قرابات و استقامت بر آنها . و پس از آنكه تخليه كرد عبد ، باطن و

--> ( 2 ) - آراسته