وطئ بساط الملك على شرط الاذن لا يحرم سلامته و كرامته ؛ لانّه الملك الكريم الجواد الرّحيم . ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام ( ص ) : فساد ظاهر انسان از فساد باطن اوست ، و كسى كه بصلاح آورد باطن خود را بصلاح مىآورد حقّ تعالى ظاهر او را ، و كسى كه بترسد حقّ تعالى را در پنهان ، پاره نمىكند خداوند پردهء ظاهر او را . و از اعظم فساد آنست كه راضى شود عبد به غفلت از حقّ تعالى ؛ و اين فساد توليد مىشود از طول آرزو و حرص و كبر و بزرگى بر خود ؛ چنان‌كه حقّ جلّ و علا اخبار مىفرمايد در قصّهء « قارون » در قول خود كه طلب مكن فساد در زمين را به درستى كه حقّ تعالى دوست نمىدارد اهل فساد را . و بوده است خصلت‌هاى مذكوره ، از صنع « قارون » و اعتقاد او ؛ و اصل اين خصال از محبّت دنياست و جمع كردن آن و پيروى نفس و هواى آن و بر پا داشتن شهوات نفس و محبّت آنكه خلق مدح و حمد گويند او را ، و موافقت كردن با شيطان و متابعت كردن گامهاى او ؛ و تمام مذكورات جمع مىشود بحسب غفلت از حقّ تعالى و فراموش كردن منّت‌هاى او ؛ و علاج آن فرار است از مردم ، و ترك كردن دنيا و طلاق دادن راحت و منقطع شدن از عادات طبيعيّه ، و قطع كردن عروقى كه محلّ روئيدن شهوات است بدوام ذكر از براى پروردگار ، و ملازم بودن طاعت را از براى او ، و متحمّل شدن جفا و جور مردم را ، و ملامت كردن آنكه با عبد قرين است ، و سرزنش دادن دشمن از اهل و اقرباء . پس هرگاه كردى اين عمل را مفتوح مىشود بر تو باب عطوفت و مهربانى حقّ تعالى و نيك نظر كردن او بسوى تو به آمرزش و رحمت ، و بيرون مىآئى از جملهء اهل غفلت ، و باز مىكنى قلبت را از بستگى به شيطان ، و قدم مىگذارى بر باب الهى در جرگ واردشوندگان بر