مقدّم دار قصد صحيح و نيّت صادق را در حين قصد كردنت بسوى هر مكانى كه اراده دارى ، پس نهى كن نفس را از گام گذاردن بسوى آنچه حذر آن لازم است . و باش فكركننده در مشى خود و عبرت‌گيرنده به عجائب صنع حقّ تعالى به هرجا كه باشى ، و نباش استهزاءكننده و تبختر « 3 » و تجبّر « 4 » نماينده در راه رفتن خود . و بپوش چشم خود را از آنچه لايق به دين نيست . و ذكر كن خداوند را بسيار ؛ پس به درستى كه آمده است در خبر آنكه مواضع آن‌چنانى كه ذكر شود حقّ تعالى در آنها و بر آنها ، شهادت مىدهند بذكر در نزد خداوند روز قيامت ، و استغفار مىكنند از براى ايشان تا آنكه داخل كند حقّ تعالى ايشان را در جنّت . و بسيار مكن تكلّم را با مردم در طريق ؛ زيرا كه در آن بىادبى است . و بسيارى از راهها كمينگاه شيطان است و محلّ تجارت اوست ؛ پس ايمن مشو از مكر او . و بگردان رفتن و آمدن خود را در طاعت حقّ تعالى و راه رفتن در رضاى او ؛ پس به درستى كه حركات تو تماما نوشته شده است در صحيفهء عمل تو ؛ فرمود خداى عزّ و جلّ : روزى كه شهادت مىدهد بر ايشان زبانها و دستها و پاهاى ايشان به آنچه عمل كرده‌اند ، و فرمود خداى عزّ و جلّ : و هر انسانى را لازم گردانيديم طاير و نامهء عمل او را در گردن او . شرح تفصيلى بدان كه از تضاعيف كلمات و شروح ابواب سابقه ، مبيّن شد آنكه كمال عبوديّت ، مقتضى آنست كه عبد مؤمن در جميع احوال و حركات و افعال و سكنات ، بر وفق رضاى معبود حقيقى باشد و از آنچه سخط و غضب او در آن

--> ( 3 ) - بزرگىفروشى بر ديگران ( 4 ) - اظهار قدرت