ضيف است كه از نشانهء ايمان است كه : « اكرم الضّيف و لو كان كافرا » « 33 » . و ديگر : تكلّم به خير است ، و سكوت كردن از غير آن . و ديگر : صبر بر اذيّت همسايگان است ؛ و حدّ همسايه - از پيش و پس و يمين و يسار - تا چهل خانه است . ديگر : حقّ مسافر است بر مصاحب خود در سفر آنكه هرگاه ناخوش شود متوجّه شود او را ؛ و حضرت امير المؤمنين ( ع ) مصاحبت فرمود ذمّى يهودى را در سفر به « كوفه » و آن ذمّى هر وقت عدول مىكرد از طريق « كوفه » آن حضرت نيز عدول مىفرمود ، ذمّى عرض كرد : آيا قصد « كوفه » نكردى ؟ فرمودند : بلى و لكن حسن مصاحبت ، موافقت است و چنين امر فرموده است پيغمبر ما ، ذمّى گفت : شهادت مىدهم بر صحّت دين تو ، و اسلام آورد . ديگر : حقّ برادران در سفر ، مكاتبات و مراسلات است ، و جواب كتابت مثل جواب سلام واجب است . ديگر : هرگاه مجالست كند با كسى قبل از دانستن به آنكه كسب و نسب او چيست و از كجا است مفارقت نكند او را . ديگر : نيكى كردن به برادران ايمانى است در خصب « 34 » و رخاء « 35 » . ديگر : ابتدا به بِسْمِ اللَّهِ است در سخن و كتابت و جلوس و حركت . ديگر : ذكر استثناء به گفتن إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ « 36 » است در كلام و كتابت . و آنچه ذكر [ شد ] از حسن معاشرت ، مضامين احاديث اهل عصمت عليهم السّلام [ بود ] امّا يك رباعى از حضرت امير المؤمنين وارد است كه عذر همه را خواسته است در آخر الزّمان ، اين است :

--> ( 33 ) - گرامى دار مهمان را اگرچه كافر باشد . ( 34 ) - فراخى ( 35 ) - آسايش و راحت ( 36 ) - مگر آنچه را خدا خواهد : سورهء 6 آيهء 128 ، سورهء 7 آيهء 188 ، سورهء 10 آيهء 49 ، سورهء 87 آيهء 7