ما تفعل باوليائك فباىّ خدمته استحقّ هذا النّعمة » « 19 » . لهذا جوع را شعار اولياى خود فرموده و به حضرت عيسى ( ع ) حقّ تعالى خطاب مىفرمايد كه : يا عيسى تجوّع ترني ؛ گرسنه شو كه به لقاى من فايز مىشوى ، و حضرت حبيب اللّه مصطفى ( ص ) از شدّت جوع ، سنگ به شكم مىبندد و حضرت امير مؤمنان ( ع ) سه روز به سه روز روزه به روزه مىبرد و به شربت آب قناعت مىفرمايد و افطار خود را با اهل و عيال به مسكين و يتيم و اسير مىدهد تا آنكه سورهء « هل اتى » در شأن آن حضرت نازل مىشود كه : وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً « 20 » ، و حضرات حسنين عليهما السّلام از شدّت جوع چون جوجه مىلرزند با وجودى كه ايشان مالك عالمند ، و حضرت امير ( ع ) مىفرمايد : لا تجعلوا بطونكم قبور الحيوانات ؛ يعنى نگردانيد شكمهاى خود را قبرهاى حيوانات . و خود حضرت امير ( ع ) در عيد « اضحى » خرده‌اى از جگر اضحيه « 21 » را به دهان مبارك مىگذارد و مىمكد و مىاندازد و مىفرمايد : به خداوندى كه جان من در يد قدرت اوست كه از آن عيد « اضحى » تا اين عيد « اضحى » حيوانيى كه على خورده است اين است و بس ، و حلوا را بر سر انگشت مىگيرد و مىفرمايد : رنگ و بوى تو خوب است امّا طعم تو را نمىدانم و على از تو نخواهد خورد ، و نان و خوراك خود را منحصر به سبوس جو مىفرمايد . و شخصى اعرابى در بستان « مدينه » وارد شد ،

--> ( 19 ) - پروردگارا مرا و عيال مرا گرسنه داشتى و مرا در تاريكيهاى شب بىچراغ رها كردى اينست آنچه با دوستانت مىكنى ، آيا ( بندهء تو ) به پاداش كدام خدمت مستحقّ چنين نعمت گشته است ؟ ( 20 ) - خوراك خود را در راه محبّت حقّ بمسكين و يتيم و اسير مىدهند ( و گويند ) كه ما شما را براى رضاى خدا اطعام كرديم و از شما پاداش و سپاسى نمىخواهيم : سورهء 76 آيهء 8 و 9 ( 21 ) - گوسفند قربانى