است - منقول است كه فرمود حضرت عيسى ( ع ) بن مريم عطا كرده شد از اسم اعظم ، دو حرف و عمل مىكرد به آن يعنى در معجزات ، و عطا كرده شد موسى ( ع ) چهار حرف ، و عطا كرده شد حضرت ابراهيم ( ع ) هشت حرف ، و عطا كرده شد حضرت نوح ( ع ) پانزده حرف ، و عطا كرده شد حضرت آدم ( ع ) بيست و پنج حرف ، و حقّ تعالى و تبارك جمع كرد تمام اين حروف را كه به انبياء كرامت فرموده بود از براى حضرت محمّد ( ص ) رسول اللّه . و به درستى كه اسم اعظم هفتاد و سه حرف است كه هفتاد و دو را به حضرت رسول عطا فرمود و يكى را از آن حضرت محجوب ساخت . و جمع ميان اين دو قول از حضرت امام ( ص ) به آنست كه حقيقت اسم اعظم صوت و حرف نيست ؛ زيرا كه حقايق و معانى در الفاظ و حروف بيرون نيايند كه : معانى هرگز اندر حرف نايد * كه بحرِ قُلزُم اندر ظرف نايد و نسبت اسماء كلاميّهء كتبيّه به حقيقت تامّهء واحدهء احديّهء الهيّه يكسان است كه هر يك دليل بر صفتى از صفات كماليّهء اويند ؛ و اللّه كه اسم جلاله است دليل است بر ذات و جميع صفات كماليّهء الهيّه ، و هو دليل است بر ذات بحت « 86 » بدون اعتبار صفات كمال و ليكن صور اين اسماء كه در دعا مذكور مىشود چون صور كلاميّهء كتبيّه است ، نسبت هريك به يكديگر يكسان است و نسبت به اصل ذات و صفات نيز يكسان‌اند ؛ زيرا كه از سنخ صوت و حرف‌اند . امّا اسم اعظم كه در عرف شريعت حضرات اهل عصمت ( ص ) گفته مىشود منظور حقيقتى است خارجيّهء الهيّهء روحانيّه كه مشتمل بر حروف عاليات الهيّه است و اسم هر شىء آن چيزى است كه دلالت كند بر آن شىء . و حقايق الهيّهء روحانيّهء مجرّده كه ارواح و عقول كلّيّهء الهيّه‌اند چون انوار مجرّدهء قاهرهء غالبه بر عوالم ما تحت خودند و

--> ( 86 ) - خالص