تسليم و توجّه و اجابت و اقبال به حقّ تعالى به ظاهر و باطن ، بدون تصرّف و اختيار . بعد از آن مىفرمايد : پس اگر اتيان به شرايط دعا به ظاهر و باطن نكردى بطريقى كه مذكور شد منتظر اجابت مباش ؛ زيرا كه حقّ جلّ و علا مىداند سرّ و اخفاى از سرّ انسان را ، پس شايد مىخوانى حقّ تعالى را به چيزى كه او مىداند از نيّت تو غير آن را ؛ يعنى چيزى مىخواهى كه استحقاق ذاتى و مصلحت باطنى تو غير آن است ؛ چنان‌كه بعضى از صحابه بعضى ايشان را گفت كه شما منتظر مطر « 81 » هستيد به دعاى خود ، و من منتظر حجر « 82 » هستم ؛ يعنى مىدانم كه باطن كدر و آلودهء ما را بلائى ضرور است كه تزكيه و تصفيه كند ما را نه رحمت كه باعث غرور ما شود . پس بايد بر بصيرت بود در مصالح ظاهر و باطن خويش در دعا ، و بدون تفكّر و تدبّر و استحقاق دعا و مسألت نكرد . بعد به جهت ترغيب در دعا از براى اهلش مىفرمايد : بدان هرگاه امر نفرموده بود حقّ تعالى ما را بدعا و ما عباد دعا را از روى اخلاص مىكرديم ، تفضّل مىكرد ما را به اجابت مطلب ، و حال آنكه حقّ تعالى امر بدعا فرموده و ضامن شد اجابت را ، امّا به شرايط دعا و اخلاص در نيّت و عمل ، پس اصل آداب اخلاص است . و چون بعضى از امّت ، شرط استجابت دعا را دعوت به اسم اعظم مىدانند - و در اسم اعظم اختلاف بسيار كرده‌اند كه باعث حيرت است - لهذا حضرت امام ( ص ) مىفرمايد كه سؤال كردند از حضرت رسول ( ص ) از اسم اعظم حقّ تعالى ، فرمود : هر اسمى از اسماء الهى ، اعظم است و اصل و عمده فراغت قلب است از ما سوى اللّه ، و پس از آن دعا كن و بخوان حقّ تعالى را به هر اسم از

--> ( 81 ) - باران ( 82 ) - سنگ