خيرات و منع كند ايشان را از شرّ ، و به ذلّت انداخت ايشان را از براى طلب معاش و مكاسب تا آنكه به اين جهت بدانند آنكه ايشان بندگان مخلوق مربوب‌اند « 4 » ، و اقبال كنند بر عبادت حقّ تعالى و مستحقّ گردند به واسطهء عبادت نعيم ابد را و جنّت خلد را ، و ايمن شوند از ادّعاى آنچه سزاوار نبود ايشان را از ادّعاى ربوبيّت . بعد حضرت امام فرمود : يا « بن الفضل » به درستى كه حقّ تعالى و تبارك ، حسن نظر و التفات فرمود از براى بندگان در تعلّق دادن ارواح ايشان در ابدان ، نمىبينى آنكه بعضى از ايشان چنان محبّ علوّ و رفعت‌اند بر خير خود حتّى آنكه در ميان ايشان كسى يافت مىشود كه مدّعى ربوبيّت است ، و كسى يافت مىشود كه مدّعى مىشود نبوّت را ، و كسى يافت مىشود كه مدّعى مىشود امامت را به غير حقّ و سزاوار بودن به آن مقام‌ها با وجود كه مىبينند در خود عجز و نقص و ضعف و سستى و احتياج و فقر را و آلام و اسقام و موت را كه غالب است بر ايشان و مقهور مىسازد ايشان را ؟ يا « بن الفضل » به درستى كه حقّ تعالى و تبارك نمىكند از براى بندگان مگر آنچه اصلح به احوال ايشان است ، و ظلم نمىكند خلق و عباد خود را به چيزى و ليكن ايشان بر نفس خود ظلم مىنمايند . فعلىهذا مقصود از خلقت ، كمال عبوديّت است از براى انسان تا و اصل گردد به معرفت ربوبيّت . و ظهور عبوديّت بعبادات است ؛ و بهترين فنون عبادات كه حقّ تعالى امر فرمود عباد را به آن ، صلاة است ، و بهترين اركان و اجزاى صلاة ، سجود است . و در باب ركوع گذشت كه سجود اشاره به حالت تهوّي و دخول روح است در بدن عنصرى خاكى كه حقّ تعالى آن را اسفل سافلين عوالم خود خوانده و دليل است بر منتهاى مذلّت و عجز و بندگى عبد در حضور مالك و مولاى خود ؛ زيرا كه اعالى بدن كه اشرف اعضاى انسانى است و محلّ قواى

--> ( 4 ) - تحت تربيت قرار گرفته