كسى كه اتيان « 1 » كرد به حقيقت اوّل ، صلاحيّت دارد از براى حقيقت ثانى . و در ركوع ادب است و در سجود قرب است ، و كسى كه حسن ادب بجا نياورد صلاحيّت قرب ندارد . پس ركوع كن ركوع كردن كسى كه قلبش خاشع باشد از براى حقّ تعالى و اظهار مذلّت و خوارى و خوف كند در تحت سلطنت پروردگار . و پست كن از براى حقّ تعالى اعضاء خود را مثل كسى كه خوف و حزن داشته باشد بر آنچه فوت شده است او را فايدهء اهل ركوع ؛ حكايت شده است آنكه « ربيع بن خثيم » « 2 » بود بيدار در يك شب تا به صبح در يك ركعت ، پس چون صبح مىكرد ناله مىنمود و مىگفت : آه ! سبقت گرفتند اهل اخلاص و مانديم ما . و استيفا و تمام كن ركوعت را باستواء و متوسّط داشتن پشت خود را . و پستى جو از همّت خود در ايستادن به خدمت حقّ تعالى مگر بعون و اعانت او ، و فرار كن به دل از وسوسه‌هاى شيطان و حيله‌ها و مكرهاى او . پس به درستى كه حقّ تعالى بلند مىكند بندگان خود را به قدر تواضع ايشان از براى او ، و راه مىنمايد ايشان را به اصل‌هاى تواضع و فروتنى و خشوع به قدر اطّلاع يافتن عظمت خود بر باطن‌هاى بندگان خود . شرح تفصيلى بدان بتحقيق كه در هر ركعتى از صلاة از براى عبد ، چهار هيئت و وضع است ؛ اوّل : قيام ، دوم : ركوع ، سيم : سجود ، چهارم : جلوس . و اين چهار وضع ، دليل و

--> ( 1 ) - كارى را انجام دادن ( 2 ) - تفصيل احوال آن جناب در متن شرح آمده است . وفاتش بنا بنقل « كامل » « ابن اثير » به سال 63 هجرى اتّفاق افتاده است .