برساند حق جلّ و علا او را به طريق رضوان و جوار قرب خود ، پس بگويد : صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ « 33 » ؛ يعنى راهى كه انبياء و صدّيقين و شهداء و صالحين بر آن رفته‌اند و به جوار قرب تو فايز شده‌اند كه : فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً « 34 » ، و احتراز نمايد در گفتن غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ « 35 » از طريق كفّار و منافقين اين امّت و يهود كه مغضوب حقّ تعالىاند كه : وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ ، و از طريق نصارى و صابئين كه در ضلال و گمراهىاند . و بعد از فراغت از سورهء « حمد » به نهجى كه ذكر شد صادق مىآيد بر او اين حديث قدسى كه حقّ تعالى مىفرمايد كه قسمت كردم صلاة را در ميان خود و عبد خود ، پس نصف آن از براى من است و نصف آن از براى عبد من است ، پس هرگاه بگويد عبد : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ حقّ تعالى مىفرمايد : ذكر كرد مرا بندهء من ، و هرگاه بگويد : الْحَمْدُ لِلَّهِ حقّ تعالى مىفرمايد : حمد كرد مرا عبد من و ثنا گفت بر من يعنى « سمع اللّه لمن حمده » « 36 » ، وقتى كه گفت : الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ حقّ تعالى مىفرمايد : تعظيم كرد مرا عبد من ، و هرگاه گويد : مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ حقّ تعالى مىفرمايد : تمجيد كرد مرا عبد من و تفويض كرد به سوى من امور آخرت خود را ، و هرگاه بگويد : إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ حقّ تعالى مىفرمايد :

--> ( 33 ) - راه آنان كه به ايشان نعمت داده‌اى : سورهء 1 قسمتى از آيهء 7 ( 34 ) - آنان همراه و همپا و رفيق نعمت‌يافتگان از حقّ از پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان خواهند بود و چه نيكورفيقانى : سورهء 4 قسمتى از آيهء 69 ( 35 ) - نه آنان كه مورد خشم و قهر حقّ قرار گرفتند و نه گمراهان : سورهء 1 بقيّهء آيهء 7 ( 36 ) - شنيد خداوند ( حمد كسى را ) كه او را حمد كرد .