كرد و فرمود : رحمت كند خداوند ضعفاء از شيعيان ما را آنكه ايشان اهل تسليم‌اند ، بعد فرمود : يا « سعد » بلى « قرآن » تكلّم مىكند ، و نماز صورت دارد و تكلّم مىكند و خلقى است كه امر مىكند و نهى مىكند ، گفت « سعد » : پس متغيّر شد به اين حرف رنگ من ، گفتم : اين كلامى است كه استطاعت ندارم كه تكلّم كنم با او در ميان مردم ، پس فرمود حضرت ابو جعفر كه نيستند مردم مگر شيعيان ما ، پس كسى كه نشناسد نماز پس به تحقيق كه انكار كرده است حقّ ما را ، بعد فرمود : يا « سعد » مىشنوانم ترا كلام « قرآن » گفت : بلى « صلّى اللّه عليك » ، پس فرمود : إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ ، پس نهى كلام « قرآن » است و فحشاء و منكر مردان چنداند ، و ما اهل بيت ذكر اللّه هستيم و ما بزرگتريم . و نيز از « سعد بن طريف » از حضرت ابو جعفر عليه السّلام مروى است كه گفت رسول خدا ( ص ) : كسى كه قرائت كند ده آيه را از « قرآن » در شبى ، مكتوب نمىشود از غافلين ، و كسى كه قرائت كند پنجاه آيه را مكتوب مىشود از ذاكرين ، و كسى كه قرائت كند صد آيه را مكتوب مىشود از قانتين و فرمانبرداران ، و كسى كه قرائت كند دويست آيه را مكتوب مىشود از خاشعين ، و كسى كه قرائت كند سيصد آيه را مكتوب مىشود از فائزين ، و كسى كه قرائت كند پانصد آيه را مكتوب مىشود از مجتهدين ، و كسى كه قرائت كند هزار آيه را مكتوب مىشود از براى او قنطارى از خيرات كه پانزده هزار مثقال از طلاست و هر مثقالى بيست و چهار قيراط است كه كوچك آن قيراطها مثل كوه « احد » ، و بزرگترين آن مثل ما بين آسمان و زمين است . و فرمود حضرت رسول ( ص ) آنكه مردى عجمىّ اللّسان « 19 » از امّت من قرائت مىكند « قرآن » را به عجميّه ، پس بلند

--> ( 19 ) - گنگ زبان يا غير فصيح : مقصود كسى است كه با قرائت درست « قرآن » آشنا نباشد