وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ « 33 » ، مَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِبادِ « 34 » ، وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ « 35 » . و اسباب دريافت آب به جهت تطهير ظاهر سه گونه است ؛ اوّل : نزول باران از آسمان بدون زحمت دلو و ريسمان ، دوم : چشمه‌ها و عيون و نبع « 36 » ماء از ارض عالم كون ، سيم : حفر بئر « 37 » در ارض از براى كسى كه از آب چشمه و عيون رحمت آسمانى محروم و دور باشد . و اسباب دريافت ماء رحمت رحيميّهء الهيّه كه مطهّر قلوب است نيز سه گونه است ؛ اوّل : جذبه و كشش الهيّه كه در قلب ظاهر مىشود كه : جذبة من جذبات الحقّ توازي عمل الثّقلين و بجز شمول عنايت الهيّه مر انسان را ديگر اسباب تكليفيّه ندارد كه : يَكادُ زَيْتُها يُضِيءُ وَ لَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نارٌ ؛ يعنى نزديك است كه زيت شجرهء ولايت الهيّه در مصباح قلب انسان كه زجاجه و كوكب درّىّ سماء معرفت است مشتعل شود و نور بخشد قبل از آنكه آتش تكليفات و مشقّت طاعات و عبادات ، او را برخورد ؛ و اين ماء رحمت كامله ، شامل احوال صدّيقون و مجذوبان كه انبياء و مرسلين و اوصياء مقرّبين و اولياء كاملين‌اند مىگردد ؛ زيرا كه رحمت نعمت نبوّت و ولايت ، موهوبى است و اكتسابى نيست كه : ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ وَ لكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً و از عين منّت و فضل ، ناشى است كه : ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ

--> ( 33 ) - . . خدا بر ( اهل عصيان و طغيان ) خشم گرفت و ايشان را از آستان رحمت خويش بدور راند و براى ايشان دوزخ قهر خويش آماده ساخت . . : سورهء 48 قسمتى از آيهء 6 ( 34 ) - . . خدا ( هرگز ) بر بندگان خويش ستم روا ندارد : سورهء 40 قسمتى از آيهء 31 ( 35 ) - . . و خداى ( هرگز بر اين ستمگران ) ستم روا نداشته بلكه خود ( بدست خود ) بر خود ستم روا داشته‌اند : سورهء 16 قسمتى از آيهء 33 ( 36 ) - چشمه و نوع آب زيرزمينى ( 37 ) - چاه