فكر و هيبت و تعظيم . و هرگاه تغذيه كند قلب به غذاهاى ناملايم عالم خود كه غفلت و كدورت است ، مىبايد تنظيف كرد آن را به آب توبه ، و تصقيل كرد او را بمصقل « 16 » انابه « 17 » و رجوع به پروردگار تا آنكه دفع كدورات و رفع دنس « 18 » و لوث « 19 » آن شده ، عود كند بر حالت اوّل خود و جوهر اصليّهء خويش كه صفا و صقالت و طهارت است ؛ چنان‌كه حقّ تعالى مىفرمايد : إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ ؛ و ذكر طهارت ، بعد از توبه دليل است بر طهارتى كه از آب توبه و انابه از براى قلب حاصل مىتوان نمود ، و اين قلب ، محبوب حقّ جلّ و علاست . و در اين حال ، انيس اين دل ذكر و فكر است ، و جليس اين دل ، حقّ تعالى و ملائكه‌اند . و هرگاه طاهر نشد قلب به مصقل توبه و آب انابه ، فرار مىكند از دل نور ذكر و فكر ، و مبغوض حقّ تعالى مىشود ، و دور مىشوند ملائكه بسبب متغيّر شدن رايحهء آن . و آنچه به كشف مكاشفين ، محقّق شده روايح قلوب در حال غفلت از ذكر حقّ تعالى منتن و متعفّن‌تر است از روايح فم « 20 » قبل از مسواك ، و روايح آنها بعد از تزكيه و تصفيه بماء توبه و انابه و ذكر و فكر ، معطّرتر است از روايح دهان بعد از مسواك ، بلكه از روايح « مسك اذفر » « 21 » ؛ زيرا كه آن روحانى است و اين جسمانى است ، و روحانيّات ، اقوى از جسمانيّات‌اند - در نيك و بد ، مطلقا - . و حضرت امام ( ص ) مىفرمايد : منظور از آن آيهء تطهير و از اين حديث نبىّ ( ص ) در استواك ظاهر

--> ( 16 ) - آلت شفّاف كردن ( 17 ) - بازگشت بحقّ ( 18 و 19 ) - ناپاكى ( 20 ) - دهان ( 21 ) - مشك بوياتر