معرفت عيوب نفس است ؛ و اين معرفت باعث ترك فساد دين است . و اگر به‌واسطهء طاعت ، در بحر رحمت الهى غوص نمود فايز مىشود به جواهر حكمت و هدايت . و مادام كه فراموش كرد عبد ذنوب خود را ، و جاهل ماند از عيوب خود ، راجع است به حول و قوّهء خود ، و محجوب است از نور رحمت پروردگار ، و ابدا در حجاب است و رستگار نخواهد شد . و از كلمات حضرت امام عليه السّلام چنين استنباط مىشود كه طاعات الهيّه را انوار بسيار است به‌منزلهء سراج و مصباح . و وقتى كه آن انوار متوجّه باطن عبد گرديد ، به واسطهء آن بر خباياى « 18 » عيوب نفسانى عارف مىشود . و پس از حصول اين معرفت ، آرام نمىگيرد تا آنكه رفع مفاسد و معايب مولمهء موذيهء باطنيّهء خود را ننمايد « 19 » . و اگر مصباح انوار طاعات در باطن عبد روشن نشد ، معايب پنهانى نفس محجوب مىماند و عبد از آن غافل مىشود و چنين تصوّر مىنمايد كه او را عيبى در باطن نيست ؛ لهذا به عيوب ديگران مشغول مىشود و باعث عقوبات دنيوى و اخروى كه ذكر كرده شد مىگردد . و از طريقهء اهل كشف نيز محقّق شده كه هريك از طاعات را نورى است مخصوص كه در حين ارتكاب آن طاعت اگر عبد را صفائى حاصل شده باشد مشاهده مىكند ، حتّى وضو و غسل را كه مقدّمات طاعاتند نورى است مخصوص ؛ فعلىهذا مادام كه ديدهء قلب مفتوح نگردد اصلاح دين او - به كمال - نخواهد شد و قدر و عظم طاعات شرعيّه و اوامر الهيّه را نمىداند ، و به فساد كردن معاصى در باطن و دين برنمىخورد ، و متحقّق به حقيقت دين نمىشود و صاحب بصيرت نيست و بوى خير از او نمىآيد كه : اذا اراد اللّه بعبد خيرا فتح عينى قلبه : « جعلنا اللّه و ايّاكم من المستبصرين بانوار حقايق الدّين حتّى نصير من اهل المعرفة و اليقين » « 20 » .