بفتح لام‌اند ، از بركت محبّت الهى از خطر محفوظاند . و مىفرمايد كه « فرائض و سنن » « 35 » ، اصل در دين است ؛ زيرا كه عبد ، مأمور و مكلّف شده است به آنها به امر و تكليف شديد به‌طورىكه در فعل فرائض ، ثواب است و در تركش عقاب است . و كسى كه برسد و ادا كند اين دو را به حقّ آنها چنان‌كه مذكور شد پس برخورد كرده است به تمام عبادات ؛ زيرا كه اگر سلطانى جليل عظيم الشّأن ، ساعتى مخصوص را امر نمايد به حضور و سلام عامّ خود ، و واجب كند حضور در آن ساعت را به آداب تمام و در ساير اوقات مخيّر كند كه هركس بيايد به حضور و سلام ، بهره‌ور و فايض است و هركس نيايد بر او حرجى نيست ؛ هرگاه عبد در آن وقت مخصوص كه منظور سلطان است به حضور رود امتثال امر را كرده و لازمهء عبوديّت را به عمل آورده ، اگر غير آن وقت مخصوص را ديگر به حضور و سلام نرود مثاب است ، و اگر ساير اوقات را برود در حضور ، و آن وقت مخصوص را نرود معاقب است ؛ زيرا كه مبالات « 36 » به امر سلطان نكرده و اعتنا به شأن آمر ننموده . و مىفرمايد : بهترين عبادات ، اقرب آنهاست به امنيّت و اخلص آنها از آفات و ادوم « 37 » آنهاست اگرچه قليل باشد . و طريق امن و خلوص و دوام ، به طريقى است كه ذكر آمد . و هرگاه سالم شد از براى تو ، فرض و سنّت تو ، در درجهء رفيعه و موضعى رفيع خواهى بود . و

--> ( 35 ) - واجبات و مستحبّات يعنى : آنچه در شريعت مقدّسه انجام آن واجب است ( فريضه ) و آنچه كه انجام آن غير واجب است امّا روش پيغمبر اكرم و ائمّهء معصومين چنان بوده است آن را اصطلاحا ( سنّت ) گويند اگرچه كلمهء ( سنّت ) عرفا به روش پيغمبر اكرم تنها صدق مىكند لكن پيغمبر و اولاد طاهرينش در رفتار و گفتار و كردار همه در مرحلهء ( عصمت ) يعنى مصون بودن از خطا ، وحدت دارند . ( 36 ) - اعتنا و توجّه و اهميّت دادن به چيزى ( 37 ) - بادوام‌تر