مراعات و حفظ كند قلب و عقل و نفس را از آفات و امراض مذكوره كه عارض نشوند و مختلّ نسازند مزاج آنها را تا عبد در طريق الى اللّه بدون عوايق و موانع حركت نمايد و از سلوك باز نماند . و هرگاه مسامحه و مساهله كرد عبد در رعايت و حفظ نفس و عقل و قلب ، و اين آفات عارض شدند ، بايد معالجه كند آنها را به طريق دستور العملى كه آن حضرت بيان فرموده تا صحّت پيدا شود . و هرگاه بعد از عروض « 10 » آفات و امراض معالجه نكرد ، به تدريج باعث فساد مزاج و رين « 11 » و قساوت و وقوف در سلوك الى اللّه از درجات كمال انسانى و قرب خداوند خواهد شد . و ابتدا - آن حضرت - فرموده به آفت قلب ؛ زيرا كه اشرف مدارك است و اكمل مناهج است و اهتمام در حفظش بيش از ساير است . و آفت قلب غفلت است ؛ زيرا كه در باب سابق معلوم شد كه رفع قلب و ارتفاعش از حضيض ارض نفسانيّت به ذكر حقّ جلّ و علاست . و هرگاه غفلت ، او را عارض شد از ذكر الهى باز مىماند و لاهى « 12 » و لاعب « 13 » مىشود ؛ اينست كه حفظ قلب از غفلت و مراقبهء او به ذكر الهى از اعظم فنون رياضات است ؛ چنان كه از عارفى پرسيدند كه اشقّ رياضات و انفع آنها در طريق الهى چيست ؟ فرمود : پاس انفاس است كه بايد شخص سالك الى اللّه مراقب باشد كه نفسى بىذكر الهى و ياد او نكشد تا مرض و آفت غفلت ، طارى « 14 » و عارض دل او نشود و از سلوك باز نماند .

--> ( 10 ) - روى دادن ( 11 ) - حجابى كه از كفر بر دل نشيند . ( 12 ) - غافل و بىتوجّه بحقّ سرگرم مشغوليّات باطل شدن . ( 13 ) - به بازيچه خود را سرگرم داشتن . ( 14 ) - ناآگاهانه درآينده و عارض شونده