و پوشيده نيست نيز كه برگشتن طايفهء اول به جهنم به اعتبار اين است كه عدم ايمان يا عداوت اهل بيت صلوات الله عليهم سبب آن شود و هيچ چيز مانع از آن شود ، زيرا كه قبول همهء خيرات مشروط است به ايمان با عدم عداوت اهل بيت . پس هرگاه آن شرط نباشد هيچ‌چيز از ايشان در حقيقت خير نباشد و سودى ندهد ؛ و اگر سودى دهد مجرد تخفيفى باشد در عذاب ، نه آنكه مانع شود از اصل دخول در جهنم . و اما برگشتن طايفهء دويم البته به بهشت ممكن است كه به اعتبار اين باشد كه حق‌تعالى با وجود ايمان عفو كند گناهان ديگر را ، چنان كه در بعضى احاديث واقع شده ، يا به اعتبار اينكه مؤمن آخر توفيق توبه يابد و گناهان او به سبب آن عفو شود ، يا مراد اين است كه عاقبت امر ايشان البته بهشت باشد هرچند از گنهكاران بعد از مدتى باشد فراخور گناهان ايشان ، و الله يعلم . ( شرح حديث ششم ) [ از صالح بن سهل كه گفته : گفتم به حضرت ابى عبد الله يعنى امام جعفر صادق صلوات الله و سلامه عليه : " المؤمنون من طينة الانبياء ؟ - قال . . . ] حديث ششم اين است كه روايت كرده از صالح بن سهل كه گفته : گفتم به حضرت ابى عبد الله يعنى امام جعفر صادق صلوات الله و سلامه عليه : " المؤمنون من طينة الانبياء ؟ - قال : نعم " يعنى مؤمنان از طينت پيغمبرانند ؟ - فرمود : آرى . پوشيده نيست كه اين حديث شريف دلالت نمىكند مگر بر اختلاف طينت در بنى نوع انسان ، و اشكالى ندارد .