الباب الثّالث : نَحْنُ قَسَمْنا و معانى آن . الباب الرّابع : وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ . . . الباب الخامس : وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ . الباب السّادس : وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً . الباب السّابع : أَ وَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ . الباب الثامن : وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً . الباب التّاسع : وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ . . . الباب العاشر : . . . فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً . . . الباب الحادى عشر : يا أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ . . . الباب الثّانى عشر : در « فقر » ، و « فقرا » . الباب الثّالث عشر : در « ازل » ، و « ابد » ، و اعتقاد و شرح آن . الباب الرّابع عشر : فى النّصيحة و الوصيّة . الباب الخامس عشر : فى الاخلاص . الباب السّادس عشر : در علم سرّ و معرفت و قرينهء آن . الباب السّابع عشر : در بيان كردن علم « ظاهر » ، و « باطن » . الباب الثّامن عشر : در بيان كردن علوم خلايق . الباب التّاسع عشر : در علم سرّ و آنچه تعلّق دارد بدان . الباب العشرين : فرق ميان مدّعيان ناطقه و ساكته . در اين ابواب از هر نوع سخن است : هم رسيدگان را ، و هم نارسيدگان را ؛ اگر همه سخن‌رسيدگان را گفتمى ، رسيده را خود به سخن و راه بر حاجت نيوفتد ، مگر چندانى كه بداند كه راه است ، و بدين راه سالكان رفته‌اند ، ايشان را يقين زيادت گردد . امّا قومى كه در راه باشند ، و هنوز نرسيده باشند ، ايشان را هم راه بربايد ، و هم عصا بايد ، و هم يار موافق بايد ، تا قاطعان طريق راه حقيقت برايشان مشوّش نكنند ؛ زيرا كه در هيچ راه چندان دزد و راهزن نباشد كه در اين راه باشد ! در راهى كه كسى برود خود را و متاع خود را از دزدان بيگانه نگاه بايد داشت ( و ) در اين طريق ؛ هرچند كه مرد آشناتر است . همه خلق جهان ، و همه خداوندان ارواح به جان و نفس نازند ، و هيچ عزيزتر به نزديك ايشان از اين دو نباشد ، و دشمن مرد راه رو بالغ اين دو است .