52 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : مؤمن نخواهى بود مگر آنكه ترسناك و اميدوار باشى ، و ترسناك و اميدوار نخواهى بود مگر آنكه از آنچه مىترسى و به آنچه اميد وار هستى جامهء عمل بپوشانى . 53 - ابو اراكه گويد : در مسجد پشت سر امام علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ نماز صبح را به جماعت خواندم ، سپس حضرت به سمت راست خود منتقل شد - در حالتى كه غميگين و ناراحت بود - تا آنكه آفتاب بر ديوار مسجد به اندازهء يك كمان طلوع كرد - كه آن ديوار امروز نيست - پس از آن ، حضرت به مردم رو كرد و فرمود : به خدا سوگند ! اصحاب رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ چنين شبى را به حالت ركوع و سجود سپرى مىكردند ؛ و چون صبح مىشد خسته و رنگ پريده بودند ، بين چشمانشان آب زرد رنگ غليظ مىبود ، هنگامى كه ياد خدا مىافتادند بدنشان مىلرزيد همچنان كه درخت در هنگام وزش باد حركت مىكند ؛ و از چشمانشان اشك مىريخت به طورى كه لباسهايشان خيس مىگشت . ابو اراكه گفت : سپس حضرت برخاست در حالى كه مىفرمود : به خدا سوگند ! مثل اينكه اين مردم غافل گشته‌اند . و بعد از آن ديگر با حالت خنده ديده نشد تا وقتى كه آن فاسق ( ابن ملجم ملعون ) كار خود را كرد . 54 - علىّ ( يكى از اصحاب حضرت ) گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ پيرامون سخن خداوند عزيز و جليل : « و كسانى كه داده مىشوند آنچه را كه آورده باشند و دلهايشان ترسناك است » ، سؤال كردم ؟ فرمود : از دلسوزى و اميدواريشان مىترسند كه چنانچه فرمان خدا را نبرند اعمال و كارهايشان بر آنها برگردد ؛ و خدا بر هر كارى توانمند است ؛ و اميدوارند كه خداوند اعمال ايشان را قبول نمايد .

--> الأمالي للمفيد : 196 ح 28 بإسناده إلى عليّ بن مهزيار ، عن القاسم بن محمّد ، عن عليّ ، قال : سألت أبا عبد اللّه جعفر بن محمّد 8 . . . ، عنه البحار : 70 / 392 ح 62 ، و مستدرك الوسائل : 11 / 227 ح 12815 .