باب بيستم - امر به معروف و نهى از منكر 291 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : خداوند پيامبرى را براى بنى اسرائيل فرستاد كه به او ارميا گفته‌اند ، خدا به او فرمود : به بنى اسرائيل بگو : شهرى نيست كه آن را از بهترين شهرها منع نموده باشم ، از برترين كشت‌ها ممنوع كرده باشم ، از هر ( چيز ) بيگانه و نامناسبى پاك نكرده باشم مگر آنكه خرنوب ( پياز كوهى ) رويانده است ؛ و چون ارميا پيام خدا را براى ايشان بازگو كرد همه خنديدند و مسخره‌اش كردند ، لذا شكايت ايشان را به خدا نمود . خداوند وحى فرستاد : به ايشان بگو : آن شهر بيت المقدس مىباشد و كشت‌هايش بنى اسرائيل هستند كه ايشان را از هر بيگانه پاك و خالى گردانده‌ام و از هر ستمگرى دورشان ساخته‌ام ، تخلّف نموده و مرتكب معصيت‌ها شدند ، پس بر ايشان در شهر و سرزمين خودشان كسى را مسلّط مىكنم كه خونشان را بريزد و ثروتشان را غارت كند ، اگر گريه و ناله كنند مورد ترحّم و دلسوزى قرار نگيرند و اگر دعا نمايند و خدا را بخوانند مستجاب نگردد ، ايشان و اعمالشان سُست و متزلزل گشته ، آن را به مدّت يك صد سال حتماً تخريب مىكنم و سپس آباد و تعمير مىنمايم . امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : چون پيام وحى الهى را براى بنى اسرائيل بازگو كرد ، دانشمندان اظهار ناراحتى نموده و گفتند : اى رسول خدا ! گناه ما چيست ؟ با اين كه ما اعمال و كارهاى ايشان را انجام نمىدهيم ، به پروردگارت مراجعه كن ( كه شايد در تصيميم خود تجديد نظر نمايد ) .