4 - جعفر بن ابراهيم گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مىفرمود : كسى كه موقعيّت سخن خود را نسبت به درك و انديشه‌اش بداند ، سخن و كلامش در جايى كه مربوط به او نشود و سودى برايش نباشد ، كم شود . و امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ به نقل از حضرت رسول صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود : از بحث و جدال با افراد گمراه و فتنه‌انگيز دورى نماييد ، چون كه حجّت و استدلال هر گمراهى تا مدّت زمان گمراهى اوست و چون مدّتش به سر آيد به وسيلهء آتش فتنه انگيزيش نابود و دل سوخته گردد . 5 - يكى از دو امام ( باقر يا صادق ) عليهما السلام فرمود : آن كسى كه داراى دو چهره و دو زبان باشد ، بندهء پستى است ؛ در حضور برادرش براى او ، چاپلوسى و شيرين‌زبانى نموده و روش زندگى او را تمجيد مىكند ، ولى در غياب او شخصيّت و آبرويش را نابود مىنمايد ، اگر چيزى به برادرش برسد حسادت و رشك مىورزد ؛ و اگر ظلم و ستمى بر او شود سرزنش و خوارش مىكند . 6 - ابو اراكه گويد : از امام علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مىفرمود : همانا براى خداوند متعال بندگانى است كه خشيت و ترس ( از عذاب و عقاب ترسناك ) خدا ، دلهايشان را شكسته و از سخنورى و بيان مطلب خوددارى مىنمايند با اين كه ايشان افرادى فصيح ، بليغ ، خوش فكر و با استعداد هستند . براى تقرّب به خداوند به وسيله اعمال نيك و خالص از يكديگر سبقت مىگيرند ، زيادى عمل براى ايشان نمودار نيست و به اندك راضى و قانع نمىباشند ، خود را ( در مقابل پروردگار ) پست و شرور مىشناسند ؛ با اين كه ايشان زيرك ، هوشمند و نيك‌انديش هستند .

--> المؤمنين صلوات اللّه عليه . تحف العقول : 392 ( ضمن وصيّة الإمام الكاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ لهشام ) ، عنه البحار : 78 / 309 ، و مستدرك الوسائل : 1 / 131 ح 181 . إرشاد القلوب : 1 / 95 ( الباب الثالث و العشرون في البكاء ) . مجموعة ورّام : 2 / 78 ، و 131 . مشكاة الأنوار : 120 ح 281 ( الفصل الأوّل في ذكر صفات الشيعة ) عن الصادق عَلَيْهِ السَّلَامُ .