باب هيجدهم - شفاعت و نجات يافتگان از آتش 260 - محمد بن مسلم گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ در باره اهل دوزخ سؤال كردم ؟ پاسخ داد كه امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : ( دوزخيان ) از جهنم بيرون مىآيند و به چشمه‌اى نزديك درب بهشت برخورد مىكنند ، كه به نام چشمه حيات نام‌گذارى گشته است ، پس مقدارى از آب آن چشمه بر ايشان پاشيده مىشود و همچنان كه گياهان رويد ، پوست و گوشت و موهايشان روييده گردد . 261 - ايّوب بن حمران گويد : به امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ عرض كردم : به راستى ايشان ( اهل سنّت ) گويند : تعجّب نكنيد از گروهى كه گمان مىكنند خداوند عدّه‌اى را از آتش خارج مىنمايد و با دوستدارانشان در بهشت قرار مىدهد ؟ پاسخ داد : آيا سخن خداوند تبارك و تعالى را نخوانده‌اند كه فرمود : « و پايين‌تر از آنها دو باغ بهشتى ديگر هست » ، كه آن بهشت پايين‌تر از ديگرى است و دوزخى پايين‌تر از ديگرى است ؛ و آنها با اولياء خدا ، هم منزل نمىشوند . سپس فرمود : به راستى ، به خدا سوگند ! يكى دو منزلى بين آن‌ها ( فاصله ) است ، و ليكن نمىتوانم ( واقعيّت را ) بازگو كنم ، وضعيّت ايشان ( گوينده‌گان مخالف ) تنگ‌تر از اين مجتمع است ، همانا هنگامى كه قائم ( اهل بيت عليهم السلام ) ، ( عجّ ) قيام كند از همين افراد شروع مىكند .